شمارهٔ ۲۵ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به دل می‌گوید که چرا آرام نشسته‌ای، چون فرصت برای زندگی و نفس کشیدن محدود است. او از دل می‌خواهد که هر چه سریع‌تر به راه بیفتد، چرا که زندگی پر از مشکلات و قفسی همانند خانه‌ی صیاد است که در آن گرفتار شده‌ایم. به طور کلی، شاعر فضای زندگی را پر از موانع و سختی‌ها می‌بیند و از دل می‌خواهد که اقدام کند.