غزل شمارهٔ ۸۸ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر احساس ناخرسندی از بهار و زیبایی‌های آن را بیان می‌کند. او نمی‌داند که آیا بهار باعث این احساس است یا مشکل از خود اوست. در ادامه به اهمیت قناعت و عزت نفس اشاره می‌کند و می‌گوید نباید منت دیگری را بر خود بپذیریم، چرا که هیچ چیز در دنیای مادی ما را خوشحال نمی‌کند. او به این نتیجه می‌رسد که حرص و طمع برای داشتن بیشتر، انسان را به جایی نمی‌رساند و در نهایت هیچ جا خوش نیست.