غزلیات — دیوان اشعار سلمان ساوجی

Name: غزلیات — دیوان اشعار سلمان ساوجی
Author: سلمان ساوجی

سلمان ساوجی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

غزل شمارهٔ ۱ — دل به بوی وصل آن گُل آب و گِل را ساخت جا
غزل شمارهٔ ۷ — نظری نیست، به حال منت ای ماه، چرا؟
غزل شمارهٔ ۲ — امشب من و تو هر دو، مستیم، ز می امّا
غزل شمارهٔ ۴ — به دست باد گهگاهی سلامی می‌رسان یارا
غزل شمارهٔ ۶ — زان پیش کاتصال بود خاک و آب را
غزل شمارهٔ ۵ — مگس‌وار از سر خوان وصال خود مران ما را
غزل شمارهٔ ۳ — ز شراب لعل نوشین من رند بی نوا را
غزل شمارهٔ ۸ — نقش است هر ساعت ز نو، این دور لعبت باز را
غزل شمارهٔ ۹ — خیال نرگس مستت، ببست خوابم را
غزل شمارهٔ ۱۰ — ای که روی تو بهشت دل و جان است مرا
غزل شمارهٔ ۱۱ — ز درد عشق، دل و دیده خون گرفت مرا
غزل شمارهٔ ۱۴ — محتسب گوید: که بشکن، ساغر و پیمانه را
غزل شمارهٔ ۱۲ — ای که بر من می‌کشی خط و نمی‌خوانی مرا!
غزل شمارهٔ ۱۳ — نور چشمی و به مردم، نظری نیست تو را
غزل شمارهٔ ۱۷ — ره، خرابات است و درد سالخورده، پیر ما
غزل شمارهٔ ۱۶ — یارب به آب این مژه اشکبار ما
غزل شمارهٔ ۱۵ — اگر حُسن تو بگشاید، نقاب از چهره دعوی را
غزل شمارهٔ ۲۴ — جمال خود منما، جز به دیده پر آب
غزل شمارهٔ ۲۲ — چشمه چشم من از سرو قدت یابد آب
غزل شمارهٔ ۲۵ — غمزه سرمست ساقی، بی‌شراب
غزل شمارهٔ ۲۳ — چشمم از پرتو خورشید رخت، گیرد آب
غزل شمارهٔ ۲۰ — بی‌گل رویت ندارد، رونقی بستان ما
غزل شمارهٔ ۲۱ — نوبهار و عشق و مستی، خاصه در عهد شباب
غزل شمارهٔ ۱۸ — من کیستم تا باشدم، سودای دیدار شما؟
غزل شمارهٔ ۱۹ — قبله ما نیست، جز محراب ابروی شما
غزل شمارهٔ ۲۹ — جان نیاید در نشاط، الا که بر بوی حبیب
غزل شمارهٔ ۳۲ — در سرم زلف تو، سودا انداخت
غزل شمارهٔ ۳۰ — خسته‌ام ای یارو ندارم، طبیب
غزل شمارهٔ ۳۳ — به آستین ملالم مران، که من به ارادت
غزل شمارهٔ ۲۶ — ای گل رخسار تو! برده ز روی گل، آب
غزل شمارهٔ ۳۱ — باز آمدی ای بخت همایون به سعادت
غزل شمارهٔ ۲۸ — از لب لعل توام، کار به کام است، امشب
غزل شمارهٔ ۲۷ — ز باغ وصل تو یابد، ریاض رضوان، آب
غزل شمارهٔ ۴۰ — دلی چو زلف تو سر تا به پای، جمله شکست
غزل شمارهٔ ۳۴ — خوشا! دلی که گرفتار زلف دلبند است
غزل شمارهٔ ۴۱ — گر بدین شیوه کند، چشم تو مردم را مست
غزل شمارهٔ ۳۵ — مرا ز هر دو جهان، حضرت تو، مقصود است
غزل شمارهٔ ۳۷ — ترکم، عرب مثال، چنگ بر عذار بست
غزل شمارهٔ ۳۶ — هرکه از خود خبری دارد، از او بی‌خبر است
غزل شمارهٔ ۳۹ — غمزه بیمار یار، از ناتوانی خوشترست
غزل شمارهٔ ۳۸ — من خراباتیم و باده پرست
غزل شمارهٔ ۴۵ — بیا که بی لب لعل تو، کار من، خام است
غزل شمارهٔ ۴۶ — تا بدیدم حلقه زلف تو، روز من، شب است
غزل شمارهٔ ۴۷ — از بار فراق تو مرا، کار خراب است
غزل شمارهٔ ۴۹ — تا به هوای تو دل، از سر جان، برنخاست
غزل شمارهٔ ۴۸ — عاشقان را از جمالش، روز بازار امشب است
غزل شمارهٔ ۴۲ — ای دل شوریده جان، نیست شو از هر چه هست
غزل شمارهٔ ۴۳ — تا بر نخیزی، از سر دنیا و هر چه هست
غزل شمارهٔ ۴۴ — از کوی مغان، نیم شبی، ناله نی، خاست
غزل شمارهٔ ۵۲ — مستی و عشق از ازل، پیشه و آیین ماست
غزل شمارهٔ ۵۰ — شب فراق، چو زلفت اگر چه تاریک است
غزل شمارهٔ ۵۱ — من خیال یار دارم، گر کسی را بر دل است
غزل شمارهٔ ۵۳ — رفیقان! کاروان، امشب، روان است
غزل شمارهٔ ۵۶ — این چه داغی است که از عشق تو بر جان من است
غزل شمارهٔ ۵۷ — فراق روی تو از شرح و بسط، بیرون است
غزل شمارهٔ ۵۴ — چشم سر مست خوشت، فتنهٔ هشیاران است
غزل شمارهٔ ۵۵ — زلال جام خضر، دردی مدام من است
غزل شمارهٔ ۶۲ — تا زماه طلعتت، طرف نقاب، افتاده است
غزل شمارهٔ ۶۱ — تا در سرم، ز زلف تو، سودا فتاده است
غزل شمارهٔ ۶۳ — روزی از رویت، مگر طرف نقاب، افتاده است
غزل شمارهٔ ۶۵ — نه ز احوال دل بی‌خبرانت، خبری است
غزل شمارهٔ ۵۸ — شب است و بادیه و دل، فتاده از راه است
غزل شمارهٔ ۶۴ — خواب مستی کرده چشمت، در خمار افتاده است
غزل شمارهٔ ۵۹ — چشم مخمور تو تا در خواب مستی خفته است
غزل شمارهٔ ۶۰ — امشب، چراغ مجلس ما، در گرفته است
غزل شمارهٔ ۶۹ — حلقه زلف تو، سرمایه هر سودایی است
غزل شمارهٔ ۶۷ — مشنو، که مرا از درت، اندیشه دوری است
غزل شمارهٔ ۷۲ — در ازل، با تو مرا، شرط و قراری بودست
غزل شمارهٔ ۷۱ — جان من می‌رقصد از شادی، مگر یار آمده‌ست
غزل شمارهٔ ۷۰ — باز جانم، هدف تیر کمان ابرویی است
غزل شمارهٔ ۶۶ — بویی از خاک رهت، همره باد سحری است
غزل شمارهٔ ۷۳ — عاشقان را شوق مستی، از شرابی دیگرست
غزل شمارهٔ ۶۸ — بر سر کوی یقین، کعبه و بتخانه، یکی است
غزل شمارهٔ ۸۱ — سرو خواند، با تو خود را راست، اما راست نیست
غزل شمارهٔ ۷۴ — دل ز جا برخاست ما را، وصل او بر جا نشست
غزل شمارهٔ ۷۸ — هست آرام دل، آن را که دلارامی هست
غزل شمارهٔ ۷۵ — درون، ز غیر بپرداز و ساز، خلوت دوست
غزل شمارهٔ ۷۷ — من لاف چون زنم، که سرم را هوای توست
غزل شمارهٔ ۷۶ — مشک ریزان می‌جهد، باد صبا از کوی دوست
غزل شمارهٔ ۸۰ — یار ما را یار بسیارست تا او یار کیست
غزل شمارهٔ ۷۹ — بی‌وفا می‌خواندم، آن بی‌وفا، پیداست کیست
غزل شمارهٔ ۸۵ — چشم من گوش خیالت دارد، اما خواب نیست
غزل شمارهٔ ۸۶ — عاشق سرمست را، با دین و دنیا کار نیست
غزل شمارهٔ ۸۸ — بهار باغ و گل امروز، گوییا خوش نیست
غزل شمارهٔ ۸۷ — می‌کشم دردی که درمانیش، نیست
غزل شمارهٔ ۸۲ — شب فراق تو را روز وصل، پیدا نیست
غزل شمارهٔ ۸۳ — بیمار غمت را به جز از صبر دوا نیست
غزل شمارهٔ ۸۴ — داغ سودای تو بر جان رهی تنها نیست
غزل شمارهٔ ۸۹ — دل می‌خرد حبیب و مرا این متاع نیست
غزل شمارهٔ ۹۰ — درد عشق تو که جز جان منش، منزل نیست
غزل شمارهٔ ۹۲ — حاصلی، زین دور غم فرجام، نیست
غزل شمارهٔ ۹۱ — اگر غمی است مرا بر دل، از غمش غم نیست
غزل شمارهٔ ۹۴ — ما را به جز از عشق تو، در خانه کسی نیست
غزل شمارهٔ ۹۶ — هر که چون سروم، گل اندامی نداشت
غزل شمارهٔ ۹۵ — سرو را، پیش قدت، منصب بالایی نیست
غزل شمارهٔ ۹۳ — خسته باد آن دل، که از تیر جفایش خسته نیست
غزل شمارهٔ ۹۷ — تیر خدنگ غمزه‌ات، از جان ما گذشت
غزل شمارهٔ ۱۰۰ — از سر دنیا و دین، مردانه در خواهم گذشت
غزل شمارهٔ ۱۰۲ — هر که با، عشق آشنا شد، زحمت جان، برنتافت
غزل شمارهٔ ۱۰۳ — دل، در برم گرفت و پی یار من برفت
غزل شمارهٔ ۱۰۱ — آب چشمم راز دل، یک یک، به مردم، باز گفت
غزل شمارهٔ ۱۰۵ — باز دل سودای آن زنجیر مو، از سر گرفت
غزل شمارهٔ ۹۸ — چند گویم در فراقت کآبم از سر گذشت؟
غزل شمارهٔ ۱۰۴ — بر سر کوی غمش، بی سروپا باید رفت
غزل شمارهٔ ۹۹ — بر دل من تا خیال آن پری پیکر، گذشت
غزل شمارهٔ ۱۰۸ — آمد به برج عاشقان، ماه مبارک منزلت
غزل شمارهٔ ۱۱۰ — ای جهان را چو مه عید، مبارک رویت
غزل شمارهٔ ۱۰۷ — سر، در رهش، نهادم و کاری به سر، نرفت
غزل شمارهٔ ۱۰۹ — هر آن حدیث که از عشق می‌کنند، روایت
غزل شمارهٔ ۱۱۱ — آن پری چهره که ما را نگران می‌دارد
غزل شمارهٔ ۱۱۲ — بیا که ملک جمال تو را، زوال مباد
غزل شمارهٔ ۱۱۳ — در ازل، عکس می لعل تو در جام، افتاد
غزل شمارهٔ ۱۰۶ — سلطان عشق، ملک دل و دین، فرو گرفت
غزل شمارهٔ ۱۱۷ — نه تنها، بر سر کوی تو ما را، کار، می‌افتد
غزل شمارهٔ ۱۲۱ — روی تو آب چشمه خورشید می‌برد
غزل شمارهٔ ۱۱۵ — تحریر شرح شوقت، طومار، بر نتابد
غزل شمارهٔ ۱۱۸ — من امروز، از میی مستم، که در ساغر نمی‌گنجد
غزل شمارهٔ ۱۱۶ — اگر روزی، نگارم را سوی بستان، گذار افتد
غزل شمارهٔ ۱۲۰ — ترک چشم تو، که با تیر و کمان می‌گردد
غزل شمارهٔ ۱۱۹ — هر دمم، چهره به خون مژه، تر می‌گردد
غزل شمارهٔ ۱۱۴ — تشنه خود را دمی، لعل تو، آبی نداد
غزل شمارهٔ ۱۲۷ — این یار که من دارم، ازین یار که دارد؟
غزل شمارهٔ ۱۲۲ — به حضرت تو، که یارد، که قصه‌ای ز من آرد؟
غزل شمارهٔ ۱۲۸ — دام زلف تو به هر حلقه، طنابی دارد
غزل شمارهٔ ۱۲۹ — دل نصیب از گل رخسار تو، خاری دارد
غزل شمارهٔ ۱۲۵ — هر ذره که عکسی، ز رخ یار، ندارد
غزل شمارهٔ ۱۲۴ — گر از تن جان شود معزول، عشقت جای آن دارد
غزل شمارهٔ ۱۲۳ — مسپار دل، به هر کس، که رخ چو ماه دارد
غزل شمارهٔ ۱۲۶ — جان زندگی از چشمه پرنوش تو دارد
غزل شمارهٔ ۱۳۴ — ز کویش نسیم صبا بوی برد
غزل شمارهٔ ۱۳۵ — خاک آن بادم که از خاک درت بویی برد
غزل شمارهٔ ۱۳۷ — آخرت روزی ز سلمان یاد می‌بایست کرد
غزل شمارهٔ ۱۳۰ — باد هوای کویت، گرد از جهان برآرد
غزل شمارهٔ ۱۳۳ — چشمت به خواب چشم مرا خواب می‌برد
غزل شمارهٔ ۱۳۲ — کیست که قصهٔ مرا پیش نگار من برد؟
غزل شمارهٔ ۱۳۱ — نه قاصدی که پیامی، به نزد یار برد
غزل شمارهٔ ۱۳۶ — یارم به وفا وعده بسی داد و جفا کرد
غزل شمارهٔ ۱۴۳ — جز نقش صورتت دل، نقشی نمی‌پذیرد
غزل شمارهٔ ۱۳۸ — سحرگه بلبلی آواز می‌کرد
غزل شمارهٔ ۱۴۵ — دل برد دلبر و در دام بلاش اندازد
غزل شمارهٔ ۱۳۹ — عذارت خط به بخت ما درآورد
غزل شمارهٔ ۱۴۰ — ناتوان چشم توام گرچه به زنهار آورد
غزل شمارهٔ ۱۴۲ — باد سحر از کوی تو بویی به من آورد
غزل شمارهٔ ۱۴۱ — لطف جانبخش تو جانم ز عدم باز آورد
غزل شمارهٔ ۱۴۴ — گرچه در عهد تو عاشق به جفا می‌میرد
غزل شمارهٔ ۱۵۰ — دلی که شیفته یار دلربا باشد
غزل شمارهٔ ۱۵۳ — اسیر بند گیسویت، کجا در بند جان باشد
غزل شمارهٔ ۱۴۷ — آخر این درد دل من به دوایی برسد
غزل شمارهٔ ۱۵۲ — ما را که شور لعلش، در سر مدام باشد
غزل شمارهٔ ۱۴۸ — گل فردوس چه باشد که به روی تو رسد
غزل شمارهٔ ۱۵۱ — بر منت ناز و ستم، گرچه به غایت باشد
غزل شمارهٔ ۱۴۹ — جانم رسید از غم به جان، گویی به جانان کی رسد؟
غزل شمارهٔ ۱۴۶ — گر وقت سحر، بادی از کوی تو برخیزد
غزل شمارهٔ ۱۵۴ — صنمی اگر جفایی کند آن جفا نباشد
غزل شمارهٔ ۱۵۷ — دل شکسته من تا به کی حزین باشد؟
غزل شمارهٔ ۱۵۸ — هر سینه کجا محرم اسرار تو باشد؟
غزل شمارهٔ ۱۵۶ — مستور در ایام تو معذور نباشد
غزل شمارهٔ ۱۵۹ — مجموع درونی که پریشان تو باشد
غزل شمارهٔ ۱۶۰ — چو زلف آن را که سودای تو باشد
غزل شمارهٔ ۱۶۱ — خوش دولتی است عشقت تا در سر که باشد
غزل شمارهٔ ۱۵۵ — ما را به جز خیالت، فکری دگر نباشد
غزل شمارهٔ ۱۶۳ — شبهای فراقت را، آخر سحری باشد
غزل شمارهٔ ۱۶۴ — دلم را جز سر زلفت، دگر جایی نمی‌باشد
غزل شمارهٔ ۱۶۵ — مرا هوای تو از سر بدر نخواهد شد
غزل شمارهٔ ۱۶۲ — مرا که چون تو پری چهره دلبری باشد
غزل شمارهٔ ۱۶۷ — یار به زنجیر زلف، باز مرا می‌کشد
غزل شمارهٔ ۱۶۸ — می‌کشم خود را و بازم دل بسویش می‌کشد
غزل شمارهٔ ۱۶۹ — باد سحر از بوی تو دم زد، همه جان شد
غزل شمارهٔ ۱۶۶ — من چه دانستم که هجر یار چندین در کشد؟
غزل شمارهٔ ۱۷۰ — آن جان عزیز نیست که در کار ما نشد
غزل شمارهٔ ۱۷۱ — نظری کن که دل از جور فراقت خون شد
غزل شمارهٔ ۱۷۲ — نگارینا به صحرا رو، که بستان حله می‌پوشد
غزل شمارهٔ ۱۷۳ — ز صبا سنبل او دوش به هم بر می‌شد
غزل شمارهٔ ۱۷۴ — نمی‌دانم که نی چون من چرا بسیار می‌نالد؟
غزل شمارهٔ ۱۷۷ — خوش آمد باد نوروزی، خوش آمد
غزل شمارهٔ ۱۷۵ — غوغای عشق دوشم، ناگاه بر سر آمد
غزل شمارهٔ ۱۷۶ — جان چو بشنید که آن جان جهان باز آمد
غزل شمارهٔ ۱۷۸ — گل که خوش طلعت و خوشبو آمد
غزل شمارهٔ ۱۸۴ — لاابالی وار، دستی بر جهان خواهم فشاند
غزل شمارهٔ ۱۷۹ — سلام حال بیماران رسانیدن صبا داند
غزل شمارهٔ ۱۸۲ — جان ما را دل بماند از ما و ما را دل نماند
غزل شمارهٔ ۱۸۰ — کسی که قصه درد مرا نمی‌داند
غزل شمارهٔ ۱۸۳ — زلف و رخسار تو را شام و سحر چون خواند؟
غزل شمارهٔ ۱۸۵ — در خرابات مرا دوش به دوش آوردند
غزل شمارهٔ ۱۸۱ — تو را آنی است در خوبی که هرکس آن نمی‌داند
غزل شمارهٔ ۱۸۹ — حاشا که تا سلمان بود، ترک می و ساغر کند
غزل شمارهٔ ۱۹۰ — هر شب این اندیشه در بر غنچه را دل خون کند
غزل شمارهٔ ۱۹۱ — هر زمان عشقش سر از جایی دگر بر می‌کند
غزل شمارهٔ ۱۹۲ — بوی زلف او دماغ جان معطر می‌کند
غزل شمارهٔ ۱۹۳ — سنبلت را صبا بر گل مشوش می‌کند
غزل شمارهٔ ۱۸۶ — چشم مخمور تو مستان را به هم بر می‌زند
غزل شمارهٔ ۱۸۸ — هر شبی سودای چشمش بر سرم غوغا کند
غزل شمارهٔ ۱۸۷ — هر شب از کویت مرا سر مست و شیدا می‌کشند
غزل شمارهٔ ۱۹۹ — اهل دل را به خرابات مغان ره ندهند
غزل شمارهٔ ۲۰۰ — خیال زلف تو چشمم به خواب می‌بیند
غزل شمارهٔ ۱۹۷ — گاه در مصطبه دردی کش رندم خوانند
غزل شمارهٔ ۱۹۸ — خام خم را ز لبت، رنگ اگر وام کنند
غزل شمارهٔ ۲۰۱ — اگرم بر سر آتش بنشانی چون عود
غزل شمارهٔ ۱۹۴ — چشم مستت گرچه با ما ترک تازی می‌کند
غزل شمارهٔ ۱۹۵ — با سر زلفش دلم، پیوند جانی می‌کند
غزل شمارهٔ ۱۹۶ — آنها که مقیمان خرابات مغانند
غزل شمارهٔ ۲۰۷ — دی دیده از خیال رخش بازمانده بود
غزل شمارهٔ ۲۰۴ — دوشم آن گلچهره در آغوش بود
غزل شمارهٔ ۲۰۹ — جان شیرین گر قبول چون تو جانانی بود
غزل شمارهٔ ۲۰۳ — آنجا که عشق آمد کجا پند و خرد را جا بود؟
غزل شمارهٔ ۲۰۶ — ماهی ار ماه فلک را از کمان ابرو بود
غزل شمارهٔ ۲۰۲ — آن پری کیست که از عالم جان روی نمود؟
غزل شمارهٔ ۲۰۸ — همچنان مهر توام مونس جان است که بود
غزل شمارهٔ ۲۰۵ — گفتم که خطا کردی و تدبیر نه این بود
غزل شمارهٔ ۲۱۲ — باد صبا به باغ به بوی تو می‌رود
غزل شمارهٔ ۲۱۰ — سر سودای تو هرگز ز سر ما نرود
غزل شمارهٔ ۲۱۴ — گرز خورشید جمالت ذره‌ای پیدا شود
غزل شمارهٔ ۲۱۳ — آن سرو بین که باز چه رعنا همی رود
غزل شمارهٔ ۲۱۶ — دل ز وصل او نشان بی‌نشانی می‌دهد
غزل شمارهٔ ۲۱۵ — آن که باشد که تو را بیند و عاشق نشود؟
غزل شمارهٔ ۲۱۷ — یار دل می‌جوید و عاشق روانی می‌دهد
غزل شمارهٔ ۲۱۱ — از چشم من خیال قدش کی برون رود؟
غزل شمارهٔ ۲۲۱ — ما رقمی می‌کشیم، تا به چه خواهد کشید
غزل شمارهٔ ۲۲۲ — چه نویسم که دل از درد فراقت چه کشید؟
غزل شمارهٔ ۲۲۴ — مرا از آینهٔ سخت روی سخت آید
غزل شمارهٔ ۲۲۵ — بگو ای ماه تا ساقی ز می مجلس بیاراید
غزل شمارهٔ ۲۲۳ — پیر من از میکده بویی شنید
غزل شمارهٔ ۲۱۸ — بگذار تا ز طرف نقابت شود پدید
غزل شمارهٔ ۲۲۰ — مانده یک ذره از آن دل که هوای تو گزید
غزل شمارهٔ ۲۱۹ — دل پی دلدار رفت و دیده چو این حال دید
غزل شمارهٔ ۲۲۹ — صفت خرابی دل، به حدیث کی درآید؟
غزل شمارهٔ ۲۳۱ — نامم به زبان بردن، گیرم که نمی‌شاید
غزل شمارهٔ ۲۲۶ — از توبه ریایی، کاری نمی‌گشاید
غزل شمارهٔ ۲۲۷ — چو چشمت هرگزم چشمی به چشمم در نمی‌آید
غزل شمارهٔ ۲۲۸ — چون خاک شوم وز گل من خار برآید
غزل شمارهٔ ۲۳۰ — وصلت به جان خریدن، سهل است، اگر برآید
غزل شمارهٔ ۲۳۲ — مرا که نقش خیال تو در درون آید
غزل شمارهٔ ۲۳۳ — یار می‌آید و در دیده چنان می‌آید
غزل شمارهٔ ۲۳۴ — چو رویت هرگزم نقشی به خاطر در نمی‌آید
غزل شمارهٔ ۲۳۵ — کار شد تنگ برین دل، خبر یار کنید
غزل شمارهٔ ۲۳۷ — پرده از رویش ای صبا بردار!
غزل شمارهٔ ۲۴۱ — چوگان زلفش از من دل برد گو ببر
غزل شمارهٔ ۲۳۸ — زحمت ما می‌دهی، زاهد تو را با ما چه کار
غزل شمارهٔ ۲۳۹ — سالک راه تو را با مالک رضوان چه کار؟
غزل شمارهٔ ۲۳۶ — ای عمر باز رفته، نمی‌آیی از سفر
غزل شمارهٔ ۲۴۰ — زین پیش داشت یار غم کار و بار یار
غزل شمارهٔ ۲۴۶ — بر گل رفتم از غالیه تر زده‌ای باز
غزل شمارهٔ ۲۴۸ — هست پیغامی مرا کو قاصدی مشکین نفس
غزل شمارهٔ ۲۴۳ — یا رب این ماییم از آن جان جهان افتاده دور
غزل شمارهٔ ۲۴۷ — کارها دارد دل من با لب جانان هنوز
غزل شمارهٔ ۲۴۲ — می‌برد سودای چشم مستش از راهم دگر
غزل شمارهٔ ۲۴۵ — زلفین سیه خم به خم اندر زده‌ای باز
غزل شمارهٔ ۲۴۹ — در زلف خویش پیچ و ازو حال ما بپرس
غزل شمارهٔ ۲۴۴ — در مسجد چه زنی اینک در میکده باز
غزل شمارهٔ ۲۵۳ — عارفا لعل لبش می می‌دهد هشیار باش
غزل شمارهٔ ۲۵۷ — چون تحمل می‌کند تن صحبت پیراهنش
غزل شمارهٔ ۲۵۰ — ای صبا برخیز و کوی دلستان ما بپرس
غزل شمارهٔ ۲۵۱ — ما از در او دور و چنین بر در و بامش
غزل شمارهٔ ۲۵۲ — در خرابات مغان مست و بهم بر زده دوش
غزل شمارهٔ ۲۵۴ — کار دنیا نیست چندان کار و باری، گو مباش
غزل شمارهٔ ۲۵۶ — آنکه از جان دوست‌تر می‌دارمش
غزل شمارهٔ ۲۵۵ — مست حسنی که ندارد خبر از آفاقش
غزل شمارهٔ ۲۶۴ — ای به دیدار توام، دیده گریان مشتاق!
غزل شمارهٔ ۲۶۱ — می‌کند غارت صبر و دل و دین سودایش
غزل شمارهٔ ۲۶۳ — درد سری می‌دهد، عقل مشوش دماغ
غزل شمارهٔ ۲۵۸ — نعره زنان آمدم بر در میخانه دوش
غزل شمارهٔ ۲۶۵ — به غیر صورت او هر چه آیدم در دل
غزل شمارهٔ ۲۶۰ — نداشت این دل شوریده تاب سودایش
غزل شمارهٔ ۲۵۹ — ماییم به پای تو در افکنده سر خویش
غزل شمارهٔ ۲۶۲ — چند گویی با تو یک شب روز گردانم چو شمع
غزل شمارهٔ ۲۷۱ — من هر چه دیده‌ام ز دل و دیده دیده‌ام
غزل شمارهٔ ۲۷۰ — آرزو دارم ز لعلش تا به لب جام مدام
غزل شمارهٔ ۲۷۳ — بر زلف تو من بار دگر توبه شکستم
غزل شمارهٔ ۲۶۹ — ای بهم برزده زلف تو سراسر کارم
غزل شمارهٔ ۲۶۶ — به مهر روی تو خواهم رسید، ذره مثال
غزل شمارهٔ ۲۶۸ — ساقی ایام گل آمد، حبذا ایام گل
غزل شمارهٔ ۲۶۷ — ای جان نازنین من ای آرزوی دل
غزل شمارهٔ ۲۷۲ — به چشمانت که تا رفتی، به چشمم بی‌خور و خوابم
غزل شمارهٔ ۲۷۷ — دیشب از خود چون مه سی روزه پنهان آمدم
غزل شمارهٔ ۲۷۵ — من سرگشته به دست تو کجا افتادم؟
غزل شمارهٔ ۲۷۸ — چو شمعم در غمت سوزان و اشک از دیده می‌بارم
غزل شمارهٔ ۲۸۱ — از گلستان رویت، در دیده خار دارم
غزل شمارهٔ ۲۸۰ — به سر کوی تو سوگند، که تا سر دارم
غزل شمارهٔ ۲۷۴ — هر خدنگی که ز دست تو به جان می‌رسدم
غزل شمارهٔ ۲۷۶ — بر سر کوی دلارام، به جان می‌گردم
غزل شمارهٔ ۲۷۹ — بی دوست من از باغ ارم یاد نیارم
غزل شمارهٔ ۲۸۳ — صبح محشر که من از خواب گران برخیزم
غزل شمارهٔ ۲۸۴ — تا نفس هست به یاد تو برآید نفسم
غزل شمارهٔ ۲۸۶ — عزم آن دارم که با پیمانه پیمانی کنم
غزل شمارهٔ ۲۸۸ — تو می‌روی و بر آنم که در پی تو برانم
غزل شمارهٔ ۲۸۷ — کمترین صید سر زلف کمند تو منم
غزل شمارهٔ ۲۸۵ — حاشا که من بنالم، ور تن شود چو نالم
غزل شمارهٔ ۲۸۲ — من حیران نه آن صیدم که از قید تو بگریزم
غزل شمارهٔ ۲۸۹ — بر افشان آستین تا من ز خود دامن برافشانم
غزل شمارهٔ ۲۹۰ — تو می‌روی و من خسته باز می‌مانم
غزل شمارهٔ ۲۹۴ — بیم آن است که در صومعه دیوانه شوم
غزل شمارهٔ ۲۹۱ — به درد دل گرفتارم دوای دل نمی‌دانم
غزل شمارهٔ ۲۹۳ — همیشه نرگس مست تو را بیمار می‌بینم
غزل شمارهٔ ۲۹۶ — سؤالی می‌کنم، چیزی نه بیش از پیش می‌خواهم
غزل شمارهٔ ۲۹۲ — ز آب مژگان هر شبی خرقه نمازی می‌کنم
غزل شمارهٔ ۲۹۷ — ما روی دل به خانه خمار کرده‌ایم
غزل شمارهٔ ۲۹۵ — در رکابت می‌دوم تا گوی چوگانت شوم
غزل شمارهٔ ۳۰۲ — ای آب آتش رنگ تو، بر باد داده خاک من
غزل شمارهٔ ۳۰۳ — سرو من سنبل تر بر زده بر گل پرچین
غزل شمارهٔ ۲۹۹ — از سر کوی تو ما بی سر و سامان رفتیم
غزل شمارهٔ ۲۹۸ — ما به دور باده در کوی مغان آسوده‌ایم
غزل شمارهٔ ۳۰۱ — دل من زنده می‌گردد به بوی وصل دلداران
غزل شمارهٔ ۳۰۵ — هر که را مقصود، حسن عارض است از دلبران
غزل شمارهٔ ۳۰۰ — در راه غمت کرده ز سر پای بپویم
غزل شمارهٔ ۳۰۴ — مسکین تنم به بویت، خو کرده است با جان
غزل شمارهٔ ۳۰۶ — ای چین سر زلفت، ماوای دل سلمان
غزل شمارهٔ ۳۰۸ — تا کی آخر خاطر اندر بند هجران داشتن؟
غزل شمارهٔ ۳۱۲ — چندان فتاد ما را، کار از شراب خوردن
غزل شمارهٔ ۳۰۷ — من هشیار با مستان ندارم روی بنشستن
غزل شمارهٔ ۳۰۹ — نخواهم از سر کویش، به صد چندین جفا رفتن
غزل شمارهٔ ۳۱۰ — خجالت دارم از کویت، ز بس درد سر آوردن
غزل شمارهٔ ۳۱۳ — یار ما رندست و با او یار می‌باید شدن
غزل شمارهٔ ۳۱۱ — خیال خود همه باید، ز سر به در کردن
غزل شمارهٔ ۳۱۹ — جان قتیل توست، بر دارش مکن
غزل شمارهٔ ۳۲۰ — ای وصالت آرزوی جان غم فرسود من
غزل شمارهٔ ۳۱۴ — خواهیم چون زلیخا، یوسف رخی گزیدن
غزل شمارهٔ ۳۱۷ — نو بهار است ای صنم، عیش بهار آغاز کن
غزل شمارهٔ ۳۲۱ — بیخ عشق تو نشاندند بتا! در دل من
غزل شمارهٔ ۳۱۶ — مفتاح فتوح از در میخانه طلب کن
غزل شمارهٔ ۳۱۵ — سر کویش هوس داری، خرد را پشت پایی زن
غزل شمارهٔ ۳۱۸ — جز بند زلفش ای دل دیوانه جا مکن
غزل شمارهٔ ۳۲۸ — با آنکه آبم برده‌ای، یکباره دست از ما مشو
غزل شمارهٔ ۳۲۹ — آمد آن خسرو خوبان جهان از باکو
غزل شمارهٔ ۳۲۲ — ای غبار خاک پایت توتیای چشم من
غزل شمارهٔ ۳۲۴ — قدم خمیده گشت، ز بار بلاست این
غزل شمارهٔ ۳۲۶ — گر مطربی رودی زند، بی می ندارد آبرو
غزل شمارهٔ ۳۲۷ — هندوی زلف سرکشت با تو نشسته رو به رو
غزل شمارهٔ ۳۲۵ — خوش آمدی، ز کجا می‌روی؟ بیا بنشین
غزل شمارهٔ ۳۲۳ — ای درد عشق دل شکنت، آرزوی من
غزل شمارهٔ ۳۳۱ — ای سر سودای من رفته در سودای تو
غزل شمارهٔ ۳۳۴ — بیمار و بر افتاد نفس دوش سحرگه
غزل شمارهٔ ۳۳۳ — دورم از جانان و مسکین آنکه شد مهجور ازو
غزل شمارهٔ ۳۳۲ — داشتم روزی دلی بر من بسی بیداد ازو
غزل شمارهٔ ۳۳۷ — سرو سهی که کارش بالا بود همیشه
غزل شمارهٔ ۳۳۶ — ای آنکه رخ و زلف تو آرایش دیده
غزل شمارهٔ ۳۳۵ — ای پسر نیستی ز هستی به
غزل شمارهٔ ۳۳۰ — باز می‌افکند آن زلف کمند افکن او
غزل شمارهٔ ۳۴۴ — از چنگ فراقم نفسی نیست رهایی
غزل شمارهٔ ۳۴۲ — مسکین دل من گم شد و کردم طلب وی
غزل شمارهٔ ۳۴۳ — ماییم به کوی یار دلجوی
غزل شمارهٔ ۳۳۹ — باز بیمار خودم ساختی و خوش کردی
غزل شمارهٔ ۳۴۵ — تا سواد شب نقاب صبح صادق کرده‌ای
غزل شمارهٔ ۳۴۰ — دلا من قدر وصل او ندانستم تو می‌دانی
غزل شمارهٔ ۳۴۱ — هر دم به تیز غمزه دلم را چه می‌زنی؟
غزل شمارهٔ ۳۳۸ — صوفی ز سر توبه، شد با سر پیمانه
غزل شمارهٔ ۳۴۷ — ای نور دیده باز گو جرمی که از ما دیده‌ای
غزل شمارهٔ ۳۴۸ — در خیل تو گشتیم، بسی از همه بابی
غزل شمارهٔ ۳۵۰ — خنک صبا که ز زلفش، خلاص یافت بچستی
غزل شمارهٔ ۳۴۹ — جان ندارد بی لب شیرین جانان لذتی
غزل شمارهٔ ۳۵۲ — خورشید رخا سایه ز ما باز گرفتی
غزل شمارهٔ ۳۵۱ — ای میوه رسیده ز بستان کیستی
غزل شمارهٔ ۳۴۶ — لعل را بر آفتاب حسن گویا کرده‌ای
غزل شمارهٔ ۳۵۳ — دلا راه هوا خالی نخواهد بودن از گردی
غزل شمارهٔ ۳۵۴ — به نیازی که با خدا داری
غزل شمارهٔ ۳۵۶ — دل بر سر کوی تو نهادیم به خواری
غزل شمارهٔ ۳۵۷ — نمی‌پرسی ز حال ما، نه از ما یاد می‌آری
غزل شمارهٔ ۳۵۹ — ترک من می‌آیی و دل‌ها به یغما می‌بری
غزل شمارهٔ ۳۵۵ — چه می‌بری دل ما چون نگه نمی‌داری؟
غزل شمارهٔ ۳۶۰ — نصیحت می‌کند هر دم مرا زاهد به مستوری
غزل شمارهٔ ۳۶۱ — ای نسیم صبح بوی جانفزا می‌آوری
غزل شمارهٔ ۳۵۸ — سری از سر نه ار با ما سر مهر و وفا داری
غزل شمارهٔ ۳۶۳ — ز سودای رخ و زلفش، غمی دارم شبانروزی
غزل شمارهٔ ۳۶۶ — تا توانی مده از کف به بهار ای ساقی
غزل شمارهٔ ۳۶۴ — صنما مرده آنم که تو جانم باشی
غزل شمارهٔ ۳۶۵ — گراز دور الستت هست جامی باقی ای ساقی
غزل شمارهٔ ۳۶۲ — رفتی از دست من ای یار و نه آن شهبازی
غزل شمارهٔ ۳۶۸ — نه در کوی تو می‌یابم مجالی
غزل شمارهٔ ۳۶۷ — ای مه برا شبی خوش، ناز و عتاب تا کی؟
غزل شمارهٔ ۳۶۹ — جز باد همدمی نه که با او زنم دمی
غزل شمارهٔ ۳۷۶ — تو در خواب خوشی، احوال بیماران چه می‌دانی؟
غزل شمارهٔ ۳۷۲ — همرنگ رویش در چمن، گل یاسمن گردیدمی
غزل شمارهٔ ۳۷۴ — هر که از روی تواضع بنهد پیشانی
غزل شمارهٔ ۳۷۷ — به صنوبر قد دلکشش اگر ای صبا گذری کنی
غزل شمارهٔ ۳۷۳ — رسولا، خدا را به جایی که دانی
غزل شمارهٔ ۳۷۵ — بازا که بی حضورت، خوش نیست زندگانی
غزل شمارهٔ ۳۷۱ — ساقی ز جام مستی ما را رسان به کامی
غزل شمارهٔ ۳۷۰ — سوز تو کجا گیرد، در خرمن هر خامی؟
غزل شمارهٔ ۳۸۵ — چشم داریم که دلبستگی بنمایی
غزل شمارهٔ ۳۸۴ — کشیده کار ز تنهایم به شیدایی
غزل شمارهٔ ۳۷۹ — گفتم: خیال وصلت گفتا: بخواب بینی
غزل شمارهٔ ۳۸۰ — تو را وقتی رسد صوفی که با جانانه بنشینی
غزل شمارهٔ ۳۸۳ — مکن عیب من مسکین اگر عاشق شدم جایی
غزل شمارهٔ ۳۷۸ — می‌آیی و دمی دو سه در کار می‌کنی
غزل شمارهٔ ۳۸۱ — گلرخا برخیز و بنشان سرو را بر طرف جوی
غزل شمارهٔ ۳۸۲ — مبارک منزلی، کانجا فرود آید چو تو ماهی
غزل شمارهٔ ۳۸۶ — تو شمع مجلس انسی و از صفا همه رویی
غزل شمارهٔ ۳۸۷ — هزارت دیده می‌بینم که می‌بینند هر سویی