قطعه شمارهٔ ۵۰ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به معرفی محمد مظفر می‌پردازد که زندگی‌اش را در فقیری و در لباس‌های ساده کرباس گذرانده است. پس از وفاتش، او را در آغوش یک مرد در حال حمل می‌بینیم. این تصویر نشان‌دهنده سادگی زندگی او و احترام موجود پس از مرگش است.