رباعی شمارهٔ ۱۱۱ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به زیبایی و جذابیت یک دختر اشاره دارند. شاعر به وصف معشوقه‌ای می‌پردازد که زیبایی‌اش همچون زلفی پریشان است و او را همچون نگاری شگفت‌انگیز می‌بیند. در پایان، شاعر به مخاطب می‌گوید که اگر طلعتی زیبا و قناعت‌آمیز را می‌بیند، باید زلف او را در دست بگیرد و به آرامش دست یابد.