رباعیات — دیوان اشعار سلمان ساوجی

Name: رباعیات — دیوان اشعار سلمان ساوجی
Author: سلمان ساوجی

سلمان ساوجی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

رباعی شمارهٔ ۳ — با باد، دلم گفت که بادا بادا
رباعی شمارهٔ ۱ — آمد سحری ندا ز میخانه ما
رباعی شمارهٔ ۲ — ای آنکه تو طالب خدایی به خود آ
رباعی شمارهٔ ۴ — جز نقش تو در نظر نیامد ما را
رباعی شمارهٔ ۵ — از عهد و وفا هیچ خبر نیست تو را
رباعی شمارهٔ ۶ — با طبع لطیف از در لطف در آ
رباعی شمارهٔ ۷ — گفتم که مگر به اتفاق اصحاب
رباعی شمارهٔ ۸ — درد آمد و گرد من ز هر سو بنشست
رباعی شمارهٔ ۱۰ — من با کمر تو در میان کردم دست
رباعی شمارهٔ ۹ — اشکم ز رخ تو لاله رنگ آمده است
رباعی شمارهٔ ۱۱ — دیدیم که این دایره بی سر و بن
رباعی شمارهٔ ۱۳ — بیماری شمع بین و آن مردن او
رباعی شمارهٔ ۱۴ — یاقوت لبا، لعل بدخشانی کو؟
رباعی شمارهٔ ۱۸ — دیدم صنمی خراب و مست افتاده
رباعی شمارهٔ ۱۵ — این ابر نگر خیمه بر افلاک زده
رباعی شمارهٔ ۱۹ — ای سکه‌ای از خاک درت بر هر وجه
رباعی شمارهٔ ۱۶ — ای سایه سنبلت سمن پرورده،
رباعی شمارهٔ ۱۲ — تا با شدم این جان گرامی در تن،
رباعی شمارهٔ ۱۷ — در رشته دندان تو ای غیرت مه
رباعی شمارهٔ ۲۴ — چون چشم سیه بناز می‌گردانی
رباعی شمارهٔ ۲۵ — در معده خالی ندهد مل ذوقی
رباعی شمارهٔ ۲۰ — چون حال دل من ز غمت گشت تباه
رباعی شمارهٔ ۲۶ — سوسن ز صبا یافت خط آزادی
رباعی شمارهٔ ۲۱ — با منعم خود برون منه پای ز راه
رباعی شمارهٔ ۲۷ — تا اسب مراد شه صفت می‌تازی
رباعی شمارهٔ ۲۲ — ای بس که شکست و باز بستم توبه
رباعی شمارهٔ ۲۳ — ای دوست کجائی و کجائی که نئی؟
رباعی شمارهٔ ۳۵ — قسم تو اگر مراد گر حرمان است،
رباعی شمارهٔ ۲۹ — ای دیده پی بلای دل می‌پوئی
رباعی شمارهٔ ۳۲ — گر زانکه بدین شاهدی و شیرینی
رباعی شمارهٔ ۳۰ — می‌گفت عماد کاشی از نادانی
رباعی شمارهٔ ۳۳ — ای دیده اگر هزار سیل انگیزی
رباعی شمارهٔ ۳۱ — زنجیر سر زلف چو می‌جنبانی
رباعی شمارهٔ ۳۴ — ای ابر بهار خانه پرورده تست
رباعی شمارهٔ ۲۸ — دی دیده به دل گفت که چرا پر خونی؟
رباعی شمارهٔ ۳۸ — آتش ز دهان شمع دیشب می‌جست
رباعی شمارهٔ ۳۹ — ما هم که رخش روشنی خور بگرفت
رباعی شمارهٔ ۴۰ — تا ناله بلبلم به گوش آمده است
رباعی شمارهٔ ۴۲ — در معرض رویت قمر آمد بشکست
رباعی شمارهٔ ۴۱ — با لعل لبت شراب را مستی نیست
رباعی شمارهٔ ۴۳ — با آنکه دو چشم شوخ او عربده جوست
رباعی شمارهٔ ۳۷ — با مهر رخ تو بیش از این تابم نیست
رباعی شمارهٔ ۳۶ — در طیره‌ام از باد که آمد سویت
رباعی شمارهٔ ۴۴ — آن یار که بی نظیر و بی مانند است
رباعی شمارهٔ ۴۵ — آورد بهم تیر و کمان را در دست
رباعی شمارهٔ ۴۶ — دیشب سر زلف یار بگرفتم مست
رباعی شمارهٔ ۴۷ — قسمم همه درد است و دوا چیزی نیست
رباعی شمارهٔ ۴۸ — مقصود ز احسان درم و دینار است
رباعی شمارهٔ ۴۹ — این اشک گریز پا که خونی من است
رباعی شمارهٔ ۵۱ — شاها ز تو چشم سلطنت را نور است
رباعی شمارهٔ ۵۰ — گل بین که ز عندلیب بگریخته است
رباعی شمارهٔ ۵۳ — خالت که بر آن عارض مهوش زده‌اند
رباعی شمارهٔ ۵۵ — گل افسری از لعل و گهر می‌سازد
رباعی شمارهٔ ۵۴ — سیمین ز نخت که جان از آن بنماید
رباعی شمارهٔ ۵۶ — این عمر نگر چه محنت افزای آمد
رباعی شمارهٔ ۵۷ — در وصف لبت نطق زبان بسته بود
رباعی شمارهٔ ۵۸ — آن را که می و مطرب دلکش باشد
رباعی شمارهٔ ۵۹ — گل زر به کف و شراب در سر دارد
رباعی شمارهٔ ۵۲ — چون در سر زلف تو صبا می‌پیچد
رباعی شمارهٔ ۶۲ — زلف سیهت که بر مهت می‌پوید
رباعی شمارهٔ ۶۳ — هر لحظه ز من ناله نو می‌خیزد
رباعی شمارهٔ ۶۶ — ترکم که مهش به پیش زانو می‌زد
رباعی شمارهٔ ۶۰ — چون قسم تو آنچه عدل قسمت فرمود،
رباعی شمارهٔ ۶۵ — زلف تو همه روز مشوش باشد
رباعی شمارهٔ ۶۴ — جان در طلب رطل گران می‌گردد
رباعی شمارهٔ ۶۷ — کیرم که همیشه آب خود می‌ریزد
رباعی شمارهٔ ۶۱ — دی سرو به باغ سرفرازی می‌کرد
رباعی شمارهٔ ۷۰ — از شمع جمال تو دلم تاب کشد
رباعی شمارهٔ ۷۱ — روزی که سمن بر لب جو بر روید
رباعی شمارهٔ ۷۳ — دستت چو به کارد کلک را بتراشید
رباعی شمارهٔ ۷۲ — سوز تو جگر کباب می‌گرداند
رباعی شمارهٔ ۷۵ — بر زلف تو چون باد وزیدن گیرد
رباعی شمارهٔ ۶۹ — ای خواجه دوای درد ما کی باشد؟
رباعی شمارهٔ ۷۴ — دیشب که نگار دلستان می‌رقصید
رباعی شمارهٔ ۶۸ — سلمان، زر و اسب و کار و بارت بردند
رباعی شمارهٔ ۷۶ — دل با رخ تو سر تعشق دارد
رباعی شمارهٔ ۸۰ — آن یار که مشک بر قمر می‌ساید
رباعی شمارهٔ ۷۹ — ز آن رو که هوا، بوی خوشت می‌گیرد
رباعی شمارهٔ ۸۱ — اسبی که مرا خواجه بر آن اسب نشاند
رباعی شمارهٔ ۷۷ — یک زخم غمت هزار مرهم ارزد
رباعی شمارهٔ ۷۸ — خواهم که مرا مدام آماده بود
رباعی شمارهٔ ۸۲ — ای خواجه فلان الدین که ریشت گُه باد
رباعی شمارهٔ ۸۳ — ابر است گهربار و هوا عنبربیز
رباعی شمارهٔ ۹۰ — از باغ جمالت آگه ار بودی گل
رباعی شمارهٔ ۹۱ — امسال مکرر است وقت گل و مل
رباعی شمارهٔ ۸۵ — رویت که ازو گرفت نیرو آتش
رباعی شمارهٔ ۸۴ — از جام توام بهره خمار آمد و بس
رباعی شمارهٔ ۸۸ — در راه بسر همی پوید شمع
رباعی شمارهٔ ۸۶ — دل خواستم از زلف سمن پوش تو دوش
رباعی شمارهٔ ۸۷ — گل بین که دریدند همه پیرهنش
رباعی شمارهٔ ۸۹ — ای داده غمت به باد جانم چون شمع
رباعی شمارهٔ ۹۷ — در وصل نماند بیش ازین تدبیرم
رباعی شمارهٔ ۹۸ — سرمایه دین و دل به غارت دادم
رباعی شمارهٔ ۹۹ — دوش آن بت شوخ دلربا گفت به چشم:
رباعی شمارهٔ ۹۴ — در باغ بهشت اگر نباشی خوشدل
رباعی شمارهٔ ۹۳ — توفیق نمی‌شود به زاری حاصل
رباعی شمارهٔ ۹۲ — ای کارگزاران درت شمس و زحل،
رباعی شمارهٔ ۹۶ — شعر تو که هست قوت جان مردم
رباعی شمارهٔ ۹۵ — بیمارم و کس نمی‌کند درمانم
رباعی شمارهٔ ۱۰۳ — از دوست مرا چون نگریزد چه کنم؟
رباعی شمارهٔ ۱۰۴ — در مجلس تو ز گل پراکنده‌ترم
رباعی شمارهٔ ۱۰۵ — درویش، ز تن جامه صورت بر کن
رباعی شمارهٔ ۱۰۶ — دارم عجب از غنچه دل تنگ که چون
رباعی شمارهٔ ۱۰۰ — نی دولت آنکه یار غارت بینم
رباعی شمارهٔ ۱۰۱ — تا کی چو گل از هوا مشوش باشیم؟
رباعی شمارهٔ ۱۰۲ — من باغ ارم بر سر کویت دیدم
رباعی شمارهٔ ۱۰۷ — خواهم شبکی چنانکه تو دانی و من
رباعی شمارهٔ ۱۱۳ — عالم همه سرنگون توانم دیدن
رباعی شمارهٔ ۱۰۸ — زیر و زبر چشم ترا بس موزون
رباعی شمارهٔ ۱۱۰ — شاها به خطای اسب اگر شاه ز زین
رباعی شمارهٔ ۱۰۹ — مهمان شماییم نظر با ما کن
رباعی شمارهٔ ۱۱۱ — تا کی پی هر نگار مهوش، سلمان،
رباعی شمارهٔ ۱۱۲ — عمری ز پی کام دل و راحت تن