رباعی شمارهٔ ۲۰ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از غم و ناراحتی‌اش می‌گوید که حال دلش را خراب کرده است. او به موی سیاه و آشفته‌ای اشاره می‌کند که انگار دل او را به تب و درد دچار کرده است. در واقع، این احساسات او را به یاد عذاب اهل گناه می‌اندازد که در آتش جهنم به مار و کژدم پناه می‌برند.