رباعی شمارهٔ ۳۷ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شدت عشق و درد ناشی از آن می‌گوید. او می‌نویسد که دیگر نتوانست تاب تحمل عشق را داشته باشد و حتی خوابش نیز تحت تأثیر خیال معشوقش قرار گرفته است. او اشاره می‌کند که به جای اشک، از دلش خون می‌ریزد و نشان می‌دهد که این عشق برایش زجرآور و جانکاه است.