رباعی شمارهٔ ۵۳ سلمان ساوجی
سلمان ساوجی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
خالت که بر آن عارض مهوش زده‌اند
یارب که چه دلگشا و دلکش زده‌اند
ای بس که در آرزوی رویت خود را
چشم و دل من بر آب و آتش زده‌اند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و دلنشینی محبوب خود اشاره می‌کند و می‌گوید که به خاطر آرزوی دیدار او، سختی‌ها و دردها را تحمل کرده است. او از دلگشایی و جذابیت محبوبش سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که چقدر به او عشق می‌ورزد. چشم و دل شاعر بر روی محبوب قد علم کرده و در آتش عشق می‌سوزند.