سلمان ساوجی
زندگی‌نامهٔ سلمان ساوجی
خواجه جمال الدین سلمان ابن خواجه علاءالدین محمد مشهور به سلمان ساوجی در دههٔ اول قرن هشتم هجری در ساوه متولد شد. وی ابتدا در خدمت خواجه غیاث الدین محمد و سلطان ابوسعید بهادر خان بوده و پس ازبر هم خوردن اساس سلطنت ایلخانان واقعی به خدمت امرای جلایر پیوست. دلشاد خاتون همسر شیخ حسن بزرگ نسبت به سلمان کمال توجه و محبت را داشت و تربیت فرزندش سلطان اویس را به او واگذار کرد. وی در اواخر عمر منزوی شد و به زادگاه خود بازگشت و در همانجا در سال ۷۷۸ هجری قمری دار فانی را وداع گفت. از وی علاوه بر دیوان قصاید و غزلیات و مقطعات، دو مثنوی به نام «جمشید و خورشید» و «فراقنامه» به جای مانده است.
آثار سلمان ساوجی
شعرهای سلمان ساوجی
- شمارهٔ ۵ - در مدح شیخ اویس — ای منزل ماه علمت، اوج ثریا
- شمارهٔ ۹ - در طلب بخشش از سلطان — ای سران ملک را شمشیر تو مالک رقاب!
- شمارهٔ ۴ - در پند و دوری از دنیا — قدم نه بر سر هستی که هست این پایه ادنی
- شمارهٔ ۶ - در مدح دلشاد خاتون — ای عید رخت کعبه دل اهل صفا را
- شمارهٔ ۳ - در مدح شیخ حسن نویان — ای قبله سعادت و ای کعبه صفا
- شمارهٔ ۸ - در مدح سلطان اویس — آن ماه، رو اگر بنماید شبی به ما
- شمارهٔ ۷ - در مدح سلطان اویس — زکان سلطنت لعلی سزای تاج شد، پیدا
- شمارهٔ ۱۰ - در مدح سلطان اویس — ز سیم برف، زمین شد چون قلزم سیماب
- شمارهٔ ۱۴ - در مدح دلشاد خاتون — ای دل! امروز تو را روز مبارک بادست
- شمارهٔ ۱۷ - درموعظه و پند — سرای خانه گیتی که خانه دودراست
- شمارهٔ ۱۱ - در شكایت از روزگار — سقی الله لیلا، کصدغ الکواعب
- شمارهٔ ۱۸ - در مدح سلطان الوزرا محمد زكریا — سرو با قد تو خواهد که کند بالا راست
- شمارهٔ ۱۳ - درمصیبت كربلا — خاک، خون آغشته لب تشنگان کربلاست
- شمارهٔ ۱۶ - در مدح سلطان اویس — ای که روی تو به صدبار، ز گل تازه‌ترست
- شمارهٔ ۱۵ - در مدح دلشاد خاتون — مصور ازل از روح، صورتی می‌خواست
- شمارهٔ ۱۲ - در مدحدلشاد خاتون — سر سودای سر زلف تو تا در سرماست
- شمارهٔ ۲۴ - در مدح دلشاد خاتون — زلف شبرنگش که باد صبح سرگردان اوست
- شمارهٔ ۱۹ - در مدح سلطان اویس — باز این منم که دیده بختم منورست
- شمارهٔ ۲۱ - در مدح سلطان اویس — بهار خانه چین، عرصه گلستان است
- شمارهٔ ۲۵ - در مدح دلشاد خاتون — دلشاد باد، آنکه جهان در امان اوست
- شمارهٔ ۲۲ - در مدح خواجه غیاث الدین محمد — تا ز مشک ختنت، دایره بر نسترن است
- شمارهٔ ۲۰ - در مدح امیر شیخ حسن — تا باد خزان رانگ رز رنگرزان است
- شمارهٔ ۲۳ - در مدح سلطان اویس — ساقی زمان آذر و دوران بهمن است
- شمارهٔ ۲۶ — از تکسر، اگرش طره به هم بر شده است