۵۴۱- مولانا دوانی شیرازی سام میرزا صفوی
سام میرزا صفوی / صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا
شیرازی الاصل است و از جمله سکنه آنجاست ( هرات ) و بر مالی شهرت یافته در آن فن بدل ندارد، این ابیات از اوست :
با عاشقان چو هستی جانا بجور مایل
کام از لب تو جستن اندیشه ایست باطل
بر آستان جانان روی نیاز سودم
لیکن چه سود کآنجا از خون دیده شد گل
تیغ ستم کشیده تا آمدی به قتلم
از ذوق آن طپانم چون مرغ نیم بسمل
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره یک شاعر شیرازی است که در هرات زندگی می‌کند و در عشق و شعر شهرت دارد. ابیات او بیانگر احساسات عمیق و درد عشق هستند، جایی که او از جدایی و رنجی که بر دلش است صحبت می‌کند. او به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند و در عین حال از غم و زخم‌هایی که بر دل دارد نیز می‌گوید. به طور کلی، شعر او نشان‌دهندهٔ تضاد میان عشق و درد است.