۵۴۵- مولانا طاهر سام میرزا صفوی
سام میرزا صفوی / صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا
نیز از جمله سکنه آنجاست و از مردم زاده های شروان است و اوقات به مویینه دوزی میگذراند گاهی نظمی از او سر میزند این ابیات از اوست :
مبند حجره ی دل را همیشه بر شتری
که حجره های دلت زان شتر شود گلشن
به حجره ام شتر مهر مرتضی است مقیم
از آن چو چشم شتر حجره ام بود روشن
نمیرود شتر مهر او ز حجره ی دل
اگر رود شتر جان مرا ز حجره ی تن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره شخصی از ساکنان شروان است که به مویینه دوزی مشغول است و اشعاری نیز سروده. در این ابیات، شاعر به تصویرسازی از دل و عشق پرداخته و شتر را به عنوان نمادی از مهر و محبت به کار برده است. او اشاره می‌کند که دلش همیشه باید از محبت شتر (مهر مرتضی) پر باشد و این محبت باعث روشنایی و شادی در زندگی‌اش شده است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که اگر این محبت از دلش برود، جانش نیز خواهد رفت.