نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

۵۴۲- مولانا غوغایی سام میرزا صفوی

سام میرزا صفوی / صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا

از جمله سکنه آنجا و استر آبادی الأصل است و از عروض و قافیه و صنایع شعری خبردار بوده چون در اعتقاد خلل تمام داشته همیشه اعمال ناشایست از او سر میزده، با جوان ساده رویی در خلوت سر آورده از زخم کاردی که از او خورده سر دفتر مسافران عدم گشته این ابیات از اوست :

رقیب گفت غم خویش آن پری رو را

مرا غمی است که گفتن نمیتوان او را

تا بر دمید از رخت ای گلعذار خط

حسن تو را فزود یکی در هزار خط

از بند غم براه خلاصی بکس نداد

آنکاو نوشت بر ورق روزگار خط

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر این اشعار از ساکنان یک منطقه است و به شعر و هنرهای ادبی آشنا بوده، اما اعتقاداتش ضعیف بوده و این باعث شده تا اعمال ناپسندی از او سر بزند. او با جوانی ساده‌لوح در خلوت ارتباط داشته و از زخم کاردی که خورده، بدبخت شده است. ابیات او نشان‌دهنده غم و درد او دربارهٔ یک معشوقه زیباست که نمی‌تواند احساساتش را به درستی بیان کند. اشعارش همچنین به زیبایی و غیرقابل‌تکرار بودن معشوقه‌اش اشاره دارد.