شمارهٔ ۶۷ صامت بروجردی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر درباره زیبایی و محبت است. شاعر با اشاره به زیبایی‌های معشوق خود، او را به ماه و سرو تشبیه می‌کند و از وفور زیبایی‌اش می‌گوید. شاعر با زبان شعر، از وجود معشوقی که به مانند دایه‌ای مهربان است، شگفت‌زده می‌شود و به عشقش می‌رسد. او دل به ابرو و چهره‌ی محبوبش می‌سپارد ولی خبر ندارد که این عشق دردسرهایی به دنبال خواهد داشت. شاعر اشاره می‌کند که هر چند چشم‌انتظاری برای وصال او را رنج می‌دهد، اما در نهایت عشق به معشوق به او سود و سرمایه‌ای بی‌نظیر می‌دهد. شعر به زیبایی و عمق عشق پرداخته و نشان می‌دهد که محبت و زیبایی گرانبها هستند.