شمارهٔ ۹ - در تاریخ فوت مرحوم صامت از کلام حاجب بروجردی صامت بروجردی
صامت بروجردی / مختصری از اشعار افصح الشعراء (میرزا حاجب بروجردی) / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
چون محمدباقر از حکم خداوند حکیم
بر سرش افتاد شوق قرب خلاق رحیم
دید نبود این جهان را جز غم و رنج و تعب
زحمتش بار گران و محنتش دردی الیم
دیده بست از فطرت پست لئیم روزگار
چشم بگشود از پی الطاف و نعمای کریم
تا ندای ارجعی بشنید از پیک اله
رفت در گلزار جهت مرغ روحش چون نسیم
از کمال رغبت و فیض حضور و اوج قرب
از حضیض تن بشد بر شاخه طوبی مقیم
کرد مصف عمر در مدح نبی و آل او
بس در ناسفته سفت از نظم و طبع مستقیم
آسمان چون بی‌عدیلش دید در فضل و کمال
کرد پنهان پیکرش در خاک چون در یتیم
از محرم شانزده بگذشت در یوم خمیس
رفت مهمان شد بخوان جو در زاق قدیم
بهر تاریخ وفاتش خامه (حاجب) نوشت
داد یزدان جای صامت سوی جنات نعیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
محمدباقر در جستجوی نزدیکی به خداوند متعال، مشاهده می‌کند که زندگی در این دنیا پر از غم و رنج است. او چشم از دنیا می‌بندد و به سوی رحمت‌ها و الطاف الهی می‌نگرد. به ندای الهی پاسخ می‌دهد و به سمت کمال و قرب می‌رود. در این مسیر، زندگی خود را صرف مدح پیامبر و اهل بیت می‌کند و سروده‌های زیبایی می‌آفریند. وقتی فضیلت و کمال او توسط آسمان مشاهده می‌شود، بدن او در خاک پنهان می‌شود. او در شانزدهم ماه در روز پنج‌شنبه به مهمانی حق سبحانه و تعالی می‌رود و در تاریخ وفاتش به مقام والایش دست می‌یابد.