شمارهٔ ۲۵ - و برای او صامت بروجردی
صامت بروجردی / کتاب نوحه‌های سینه زنی (به اقسام مختلفه و لحنهای متنوع و مخصوصه) / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فعولن فاعلن
ای به محرابِ عبادت، کُشته از شمشیرِ کین / یا امیرالمؤمنین!
شد سیه‌پوش از غمِ داغِ تو جبریلِ امین / یا امیرالمؤمنین!
با‌خبر از تیغِ بن‌ملجم تو بودی برملا / یا علی! آخر چرا
بازویِ خیبر‌گشا بیرون نکردی ز آستین؟ / یا امیرالمؤمنین!
تا که ننماید کسی انکار از «شق‌القمر» / بعدِ پیغمبر دگر
زیرِ تیغِ کافری، گردن نهادی بر زمین / یا امیرالمؤمنین!
بود طوقِ بندگی بر گردنت از دادگر / طوق شمشیر دوسر
شد وضویِ طاعتت ای شاه، از خونِ جبین / یا امیرالمؤمنین!
تو به راهِ دادگر اندر وفا جان می‌دهی / جان به جانان می‌دهی
اهلِ دنیا رخنه اندازند در دینِ مبین / یا امیرالمؤمنین!
از جفا یعنی حسینت را به دشتِ کربلا / با تمامِ اقربا
سر ز تیغِ کین جدا سازند قومِ مشرکین / یا امیرالمؤمنین!
هرچه می‌گفت ای لعینان! سوختم، یک قطره آب / کس نمی‌دادش جواب
با لبِ عطشان جدا شد سر ز جسمش بی‌مُعین / یا امیرالمؤمنین!
از دوجا آمد جدا، دست از تنِ فرزندِ تو / یعنی از دلبندِ تو
از جفایِ ساربان و بَجدَلِ بیرون ز دین / یا امیرالمؤمنین!
با یتیمان دل‌نوازی‌ها تو می‌کردی ولی / در زمانه یا علی!
شد یتیمانِ حسین، سیلی‌خورِ شمرِ لعین / یا امیرالمؤمنین!
پا ز حکمِ «اَکِرمِ الضیفِ» نبی بیرون نهاد / خولیِ کافر نهاد
کرد با خاکِ سیه، رأسِ حسینت همنشین / یا امیرالمؤمنین!
شرم دارم از تو در دوران که گویم بی‌نقاب / جانبِ بزمِ شراب
شد روانه دخترت با کودکانِ دل‌غمین / یا امیرالمؤمنین!
خسروا! «صامت» نواخوان شد به گلزارِ عزا / از غمِ آلِ عبا
دستگیرم شو ز لطفِ خود به روزِ واپسین / یا امیرالمؤمنین!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به مدح و ستایش امام علی (ع) و وضعیت دردناک اهل بیت او می‌پردازد. شاعر از غم و اندوه جبریل به خاطر شهادت امام علی سخن می‌گوید و به توصیف جفاهایی که بر خاندان وی رفته است، می‌پردازد. او به چگونگی ظلمی که بر حسین (ع) در کربلا روا داشتند اشاره می‌کند و از مظلومیت او و یتیمانش می‌گوید. در نهایت، شاعر از خداوند طلب کمک و لطف می‌کند تا در روز قیامت مورد رحمت قرار گیرد. این متن علاوه بر ستایش علی (ع)، نمایانگر غم و سوگ بر مظلومیت اهل بیت نیز هست.