شمارهٔ ۱۷۰ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به یک پسر جوان اشاره می‌کند و از زیبایی‌های او سخن می‌گوید. او نماد ماه و سرو است و شاعر حسرت دارد که چگونه با وجود این زیبایی‌ها دل و هوش آدمی به وی معطوف شده است. شاعر از او می‌خواهد که به جفا و اذیت کردن ادامه ندهد و بر وفاداری و محبت تمرکز کند. همچنین از پسر می‌خواهد که از تلخی‌ها دوری کند و به آرامش و سکوت پناه ببرد. در نهایت، شاعر به عشق و زیبایی‌های خاصی که با وجود او در زندگی‌اش وجود دارد اشاره می‌کند.