غزلیات — دیوان اشعار سنایی

Name: غزلیات — دیوان اشعار سنایی
Author: سنایی غزنوی

سنایی غزنوی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۳ — بندهٔ یک دل منم بند قبای ترا
شمارهٔ ۲ — جمالت کرد جانا هست ما را
شمارهٔ ۱ — احسنت و زه ای نگار زیبا
شمارهٔ ۱۰ — در ده پسرا می مُروَّق را
شمارهٔ ۹ — ساقیا می ده که جز می نشکند پرهیز را
شمارهٔ ۱۱ — چند رنجانی نگارا این دل مشتاق را
شمارهٔ ۴ — باز بر عاشق فروش آن سوسن آزاد را
شمارهٔ ۸ — انعم‌الله صباح ای پسرا
شمارهٔ ۷ — جادوان خدمت کنند آن چشم سحر آمیز را
شمارهٔ ۶ — می ده ای ساقی که می به درد عشق‌آمیز را
شمارهٔ ۵ — باز تابی در ده آن زلفین عالم سوز را
شمارهٔ ۱۹ — ای همه خوبی در آغوش شما
شمارهٔ ۱۲ — مرد بی حاصل نیابد یار با تحصیل را
شمارهٔ ۱۳ — ساقیا دل شد پر از تیمار پر کن جام را
شمارهٔ ۱۴ — ساقیا دانی که مخموریم در ده جام را
شمارهٔ ۱۷ — ای به بر کرده بی وفایی را
شمارهٔ ۱۵ — مَن کِیَ‌ام کاندیشهٔ تو هم‌نَفَس باشَد مَرا؟
شمارهٔ ۱۶ — نیست بی‌دیدار تو در دل شکیبایی مرا
شمارهٔ ۱۸ — مرحبا مرحبا برای هلالا
شمارهٔ ۲۲ — ما باز دگرباره برستیم ز غم‌ها
شمارهٔ ۲۶ — دوش مرا عشق تو ز جامه برانگیخت
شمارهٔ ۲۵ — ای لعبت صافی صفات ای خوشتر از آب حیات
شمارهٔ ۲۴ — از آن می خوردن عشقست دایم کار من هر شب
شمارهٔ ۲۳ — فریاد از آن دو چشمک جادوی دلفریب
شمارهٔ ۲۷ — این رنگ نگر که زلفش آمیخت
شمارهٔ ۲۰ — ای ز عشقت روح را آزارها
شمارهٔ ۲۱ — ای از بنفشه ساخته بر گل مثال‌ها
شمارهٔ ۳۴ — تا هلاک عاشقان از طرهٔ شبرنگ توست
شمارهٔ ۳۵ — ماه شب گمرهان عارض زیبای تست
شمارهٔ ۲۸ — تا نقش خیال دوست با ماست
شمارهٔ ۲۹ — از عشق روی دوست حدیثی به دست ماست
شمارهٔ ۳۱ — ماهرویا در جهان آوازهٔ آواز تست
شمارهٔ ۳۲ — تا گل لعل روی بنمودست
شمارهٔ ۳۰ — ای مسلمانان مرا در عشق آن بت غیرت‌ست
شمارهٔ ۳۳ — این چه جمالست و ناز کز تو در ایام تست
شمارهٔ ۳۷ — تا بدیدم بتکده بی بت، دلم آتشکده‌است
شمارهٔ ۴۱ — ای پر دُر گوش من ز چنگت
شمارهٔ ۳۸ — ای صنم در دلبری هم دست و هم دستان تو راست
شمارهٔ ۳۶ — بر دوزخ هم کفر و هم ایمان تراست
شمارهٔ ۳۹ — هر زمان از عشق جانانم وفایی دیگرست
شمارهٔ ۴۰ — راه عشق از روی عقل از بهر آن بس مشکل‌ست
شمارهٔ ۴۳ — زان چشم پر از خمار سرمست
شمارهٔ ۴۲ — توبهٔ من جزع و لعل و زلف و رخسارت شکست
شمارهٔ ۴۸ — دارم سر خاک پایت ای دوست
شمارهٔ ۴۹ — روی تو ای دلفروز گر نه چو ماهست
شمارهٔ ۴۴ — دوست چنان باید کان منست
شمارهٔ ۵۰ — گر تو پنداری که جز تو غم‌گسار‌م نیست‌، هست
شمارهٔ ۵۱ — گر تو پنداری ترا لطف خدایی نیست هست
شمارهٔ ۴۶ — ای جان جهان! کبر تو هر روز فزون‌ست
شمارهٔ ۴۷ — ای پیک عاشقان گذری کن به بام دوست
شمارهٔ ۴۵ — تا خیال آن بت قصاب در چشم من است
شمارهٔ ۵۹ — هرکه را دردِ بی‌نهایت نیست
شمارهٔ ۵۲ — کار تو پیوسته آزارست گویی نیست هست
شمارهٔ ۵۳ — ای ساقی می بیار پیوست
شمارهٔ ۵۵ — نرگسین چشما به گرد نرگس تو تیر چیست
شمارهٔ ۵۴ — سبب عاشقان نه نیکوییست
شمارهٔ ۵۶ — ماه‌رویا! گرد آن رخ زلف چون زنجیر چیست؟
شمارهٔ ۵۷ — عشقْ بازیچه و حکایت نیست
شمارهٔ ۵۸ — ای پسر! عشق را بدایت نیست
شمارهٔ ۶۳ — جانا به جز از عشق تو دیگر هوسم نیست
شمارهٔ ۶۵ — کارِ دل باز ای نگارینا ز بازی در گذشت
شمارهٔ ۶۶ — سرگران از چشم دلبر دوش چون بر ما گذشت
شمارهٔ ۶۴ — عشق رخ تو بابت هر مختصری نیست
شمارهٔ ۶۷ — زینهار این یادگار از دست رفت
شمارهٔ ۶۰ — چون درد عاشقی به جهان هیچ درد نیست
شمارهٔ ۶۲ — جام می پر کن که بی جام میم انجام نیست
شمارهٔ ۶۱ — معشوقه از آن ظریف‌تر نیست
شمارهٔ ۶۹ — هر آن روزی که باشم در خرابات
شمارهٔ ۷۱ — چه خواهی کرد قرایی و طامات
شمارهٔ ۶۸ — عشق ازین معشوقگان بی وفا دل بر گرفت
شمارهٔ ۷۲ — نخواهم من طریق و راه طامات
شمارهٔ ۷۰ — تا سوی خرابات شد آن شاه خرابات
شمارهٔ ۷۳ — گل به باغ آمده تقصیر چراست
شمارهٔ ۷۴ — ای مستان خیزید که هنگام صبوح است
شمارهٔ ۷۵ — رازی ز ازل در دل عشاق نهانست
شمارهٔ ۷۸ — اندر دل من عشق تو چون نور یقین است
شمارهٔ ۷۷ — دوش رفتم به سر کوی به نظّارهٔ دوست
شمارهٔ ۷۹ — شور در شهر فکند آن بت زُنّارپرست
شمارهٔ ۸۱ — ای سنایی خواجگی در عشق جانان شرط نیست
شمارهٔ ۷۶ — راه فقر است ای برادر فاقه در وی رفتن است
شمارهٔ ۸۲ — هر که در راه عشق صادق نیست
شمارهٔ ۸۳ — ساقیا می ده که جز می عشق را پدرام نیست
شمارهٔ ۸۰ — در کوی ما، که مسکنِ خوبان سعتری‌ست
شمارهٔ ۸۶ — نگارینا دلم بردی خدایم بر تو داور باد
شمارهٔ ۸۵ — دان و آگه باش اگر شرطی نباشد با منت
شمارهٔ ۸۸ — دوش یارم به بر خویش مرا بار نداد
شمارهٔ ۸۹ — روزی دل من مرا نشان داد
شمارهٔ ۸۷ — معشوق به سامان شد تا باد چنین باد
شمارهٔ ۹۰ — تا نگار من ز محفل پای در محمل نهاد
شمارهٔ ۹۱ — این نه زلفست آنکه او بر عارض رخشان نهاد
شمارهٔ ۸۴ — در دل آن را که روشنایی نیست
شمارهٔ ۹۷ — دلم با عشق آن بت کار دارد
شمارهٔ ۹۵ — کسی کاندر تو دل بندد همی بر خویشتن خندد
شمارهٔ ۹۳ — ایام چو من عاشق جانباز نیابد
شمارهٔ ۹۹ — با من بت من تیغ جفا آخته دارد
شمارهٔ ۹۴ — مرا عشق نگارینم چو آتش در جگر بندد
شمارهٔ ۹۸ — آنرا که خدا از قلم لطف نگارد
شمارهٔ ۹۲ — تا کی کنم از طرهٔ تو فریاد
شمارهٔ ۹۶ — آنکس که ز عاشقی خبر دارد
شمارهٔ ۱۰۵ — عاشقی تا در دل ما راه کرد
شمارهٔ ۱۰۷ — روی خوبت، نهان چه خواهی کرد؟
شمارهٔ ۱۰۶ — سوال کرد دل من که دوست با تو چه کرد؟
شمارهٔ ۱۰۰ — نور رخ تو قمر ندارد
شمارهٔ ۱۰۱ — آنی که چو تو گردش ایام ندارد
شمارهٔ ۱۰۲ — تا لب تو آنچه بهتر آن برد
شمارهٔ ۱۰۳ — منم که دل نکنم ساعتی ز مهر تو سرد
شمارهٔ ۱۰۴ — زلف پر تابت مرا در تاب کرد
شمارهٔ ۱۱۰ — صحبت معشوق انتظار نیرزد
شمارهٔ ۱۱۳ — زهی مه رخ زهی زیبا بنامیزد بنامیزد
شمارهٔ ۱۰۹ — ای کم شده وفای تو، این نیز بگذرد
شمارهٔ ۱۱۱ — عشق آن معشوق خوش بر عقل و بر ادراک زد
شمارهٔ ۱۰۸ — ناز را رویی بباید همچو ورد
شمارهٔ ۱۱۲ — خوبت آراست ای غلام ایزد
شمارهٔ ۱۱۴ — زهی چابک زهی شیرین بنامیزد بنامیزد
شمارهٔ ۱۱۵ — چه رنگ‌هاست که آن شوخ‌دیده نامیزد
شمارهٔ ۱۱۷ — معشوق که او چابک و چالاک نباشد
شمارهٔ ۱۱۸ — هر دل که قرین غم نباشد
شمارهٔ ۱۱۶ — دگر گردی روا باشد دلم غمگین چرا باشد
شمارهٔ ۱۱۹ — در مهر ماه زهدم و دینم خراب شد
شمارهٔ ۱۲۰ — از دوست به هر جوری بیزار نباید شد
شمارهٔ ۱۲۲ — ما را ز مه عشق تو سالی دگر آمد
شمارهٔ ۱۲۳ — بر مه از عنبر معشوق من چنبر کند
شمارهٔ ۱۲۱ — دل به تحفه هر که او در منزل جانان کشد
شمارهٔ ۱۳۰ — عاشق و یارِ یار باید بود
شمارهٔ ۱۲۸ — آفرین بادا بر آن کس کو ترا در بر بود
شمارهٔ ۱۲۹ — چون دو زلفین تو کمند بود
شمارهٔ ۱۳۱ — هزار سال به امید تو توانم بود
شمارهٔ ۱۲۴ — گر شبی عشق تو بر تخت دلم شاهی کند
شمارهٔ ۱۲۶ — مردمان دوستی چنین نکنند
شمارهٔ ۱۲۷ — گر سال عمر من به سر آید روا بود
شمارهٔ ۱۲۵ — وصال حالت اگر عاشقی حلال کند
شمارهٔ ۱۳۷ — هر زمان از عشقت، ای دلبر! دل من خون شود
شمارهٔ ۱۳۶ — هر کرا در دل خمار عشق و برنایی بود
شمارهٔ ۱۳۲ — روی او ماهست اگر بر ماه مشک افشان بود
شمارهٔ ۱۳۸ — ای یار بی تکلف ما را نبید باید
شمارهٔ ۱۳۴ — نور تا کیست که آن پردهٔ روی تو بود
شمارهٔ ۱۳۹ — ترا باری چو من گر یار باید
شمارهٔ ۱۳۳ — از هر چه گمان برد دلم یار نه آن بود
شمارهٔ ۱۳۵ — با او دلم به مهر و مودت یگانه بود
شمارهٔ ۱۴۰ — تا رقم عاشقی در دلم آمد پدید
شمارهٔ ۱۴۶ — دوش ما را در خراباتی شب معراج بود
شمارهٔ ۱۴۴ — روزی بت من مست به بازار برآمد
شمارهٔ ۱۴۱ — لشکر شب رفت و صبح اندر رسید
شمارهٔ ۱۴۳ — معشوق مرا ره قلندر زد
شمارهٔ ۱۴۲ — اقتدا بر عاشقان کن گر دلیلت هست درد
شمارهٔ ۱۴۵ — هر که در کوی خرابات مرا بار دهد
شمارهٔ ۱۴۷ — هر که در عاشقی تمام بود
شمارهٔ ۱۵۳ — بیهوده چه نشینید اگر مرد مصافید
شمارهٔ ۱۵۰ — هر کو به خرابات مرا راه نماید
شمارهٔ ۱۵۱ — جمع خراباتیان! سوزِ نفس کم کنید
شمارهٔ ۱۵۲ — میر خوبان را کنون منشور خوبی در رسید
شمارهٔ ۱۵۴ — عاشق مشوید اگر توانید
شمارهٔ ۱۴۸ — هر که در بند خویشتن نبود
شمارهٔ ۱۵۵ — هر که او معشوق دارد گو چو من عیار دار
شمارهٔ ۱۴۹ — هر کو به راه عاشقی اندر فنا شود
شمارهٔ ۱۶۰ — ای سنایی خیز و در ده آن شراب بی‌خمار
شمارهٔ ۱۵۹ — زهی حسن و زهی عشق و زهی نور و زهی نار
شمارهٔ ۱۵۸ — ما را مدار خوار که ما عاشقیم و زار
شمارهٔ ۱۶۱ — زینهار ای یار ِگلرخ زینهار
شمارهٔ ۱۵۶ — ای من غلام عشق که روزی هزار بار
شمارهٔ ۱۵۷ — جانا ز غم عشق تو من زارم من زار
شمارهٔ ۱۶۲ — ای نهاده بر گل از مشک سیه پیچان دو مار
شمارهٔ ۱۶۳ — هر کرا در دل بود بازار یار
شمارهٔ ۱۶۹ — صبح پیروزی برآمد زود بر خیز ای پسر
شمارهٔ ۱۶۵ — ماهی که ز رخسارش فتنه‌ست به چین اندر
شمارهٔ ۱۷۱ — باز در دام بلای تو فتادیم ای پسر
شمارهٔ ۱۶۸ — راحتی جان را به گفتار ای پسر
شمارهٔ ۱۷۰ — حلقهٔ زلف تو در گوش ای پسر
شمارهٔ ۱۶۴ — چون رخ به سراب آری ای مه به شراب اندر
شمارهٔ ۱۶۷ — تا کی از ناموس هیهات ای پسر
شمارهٔ ۱۶۶ — غریبیم چون حسنت ای خوش‌پسر
شمارهٔ ۱۷۳ — من تو را ام حلقه در گوش ای پسر!
شمارهٔ ۱۷۲ — ماه مجلس خوانمت یا سرو بستان ای پسر
شمارهٔ ۱۷۶ — همواره جفا کردن تا کی بود ای دلبر
شمارهٔ ۱۷۷ — ای سنایی کفر و دین در عاشقی یکسان شمر
شمارهٔ ۱۷۹ — ساقیا می ده و نمی کم گیر
شمارهٔ ۱۷۵ — زلف چون زنجیر و چون قیر ای پسر
شمارهٔ ۱۷۴ — چون سخنگویی از آن لب لطف باری، ای پسر!
شمارهٔ ۱۷۸ — ای یوسف حسن و کشی خورشید خوی خوش سیر
شمارهٔ ۱۸۰ — هر زمان چنگ بر کنار مگیر
شمارهٔ ۱۸۳ — تا جایزی همی نشناسی ز لایجوز
شمارهٔ ۱۸۲ — با تابش زلف و رخت ای ماه دل‌افروز
شمارهٔ ۱۸۵ — چون تو نمودی جمال عشق بتان شد هوس
شمارهٔ ۱۸۱ — سکوت معنویان را بیا و کار بساز
شمارهٔ ۱۸۴ — دلبر من عین کمالست و بس
شمارهٔ ۱۸۶ — ای من غریب کوی تو از کوی تو بر من عسس
شمارهٔ ۱۸۷ — ای من غلام روی تو تا در تنم باشد نفس
شمارهٔ ۱۸۸ — ای ز ما سیر آمده بدرود باش
شمارهٔ ۱۹۳ — بامدادان شاه خود را دیده‌ام بر مرکبش
شمارهٔ ۱۹۲ — ای پسر میخواره و قلاش باش
شمارهٔ ۱۹۵ — ای جهان‌افروز دلبر ای بت خورشیدفش
شمارهٔ ۱۸۹ — ای ز خوبی مست هان هشیار باش
شمارهٔ ۱۹۴ — ای سنایی جان ده و در بند کام دل مباش
شمارهٔ ۱۹۰ — ای سنایی دل بدادی، در پی دلدار باش
شمارهٔ ۱۹۱ — ای دل اندر نیستی چون دم زنی خمّار باش
شمارهٔ ۲۰۱ — از فلک در تاب بودم دی و دوش
شمارهٔ ۱۹۹ — بر من از عشقت شبیخون بود دوش
شمارهٔ ۲۰۰ — چه رسم‌ست آن نهادن زلف بر دوش
شمارهٔ ۲۰۳ — دوش تا روز من از عشق تو بودم به خروش
شمارهٔ ۲۰۲ — در عشق تو ای نگار خاموش
شمارهٔ ۱۹۷ — برخیز و برو باده بیار ای پسر خوش
شمارهٔ ۱۹۸ — الا ای دلربای خوش بیا کامد بهاری خوش
شمارهٔ ۱۹۶ — دلم برد آن دلارامی که در چاه زنخدانش
شمارهٔ ۲۱۱ — ای زلف تو بند و دام عاشق
شمارهٔ ۲۰۸ — ای زلف تو تکیه کرده بر گوش
شمارهٔ ۲۰۶ — ای جور گرفته مذهب و کیش
شمارهٔ ۲۰۴ — ز جزع و لعلت ای سیمین بناگوش
شمارهٔ ۲۰۵ — چون نهی زلفِ تافته بر گوش
شمارهٔ ۲۰۷ — آن کژدم زلف تو که زد بر دل من نیش
شمارهٔ ۲۰۹ — ای بس قدح درد که کردست دلم نوش
شمارهٔ ۲۱۰ — تا به بستانم نشاندی بر بساط انبساط
شمارهٔ ۲۱۲ — خویشتن‌داری کنید ای عاشقان! با درد عشق
شمارهٔ ۲۱۵ — تا جهان باشد نخواهم در جهان هجران عشق
شمارهٔ ۲۱۹ — چاک زد جان پدر دست صبا دامن گل
شمارهٔ ۲۱۶ — من کیستم ای نگار چالاک
شمارهٔ ۲۱۷ — ای بلبل وصل تو طربناک
شمارهٔ ۲۱۴ — از حل و از حرام گذشتست کام عشق
شمارهٔ ۲۱۸ — در زلف تو دادند نگارا خبر دل
شمارهٔ ۲۱۳ — تا دل من صید شد در دام عشق
شمارهٔ ۲۲۳ — دلبرا! تا نامهٔ عزل از وصالت خوانده‌ام
شمارهٔ ۲۲۲ — بس که من دل را به دام عشق خوبان بسته‌ام
شمارهٔ ۲۲۷ — تا بر آن روی چو ماه آموختم
شمارهٔ ۲۲۶ — بستهٔ یار قلندر مانده‌ام
شمارهٔ ۲۲۵ — صنما تا بزیم بندهٔ دیدار توام
شمارهٔ ۲۲۰ — ای ساقی خیز و پر کن آن جام
شمارهٔ ۲۲۴ — برندارم دل ز مهرت دلبرا تا زنده‌ام
شمارهٔ ۲۲۱ — هر شب نماز شام بود شادیم تمام
شمارهٔ ۲۳۵ — پسرا خیز تا صبوح کنیم
شمارهٔ ۲۲۸ — از همت عشق بافتوحم
شمارهٔ ۲۳۳ — خیز تا ما یک قدم بر فرق این عالم زنیم
شمارهٔ ۲۳۴ — خیز تا بر یاد عشق خوبرویان می زنیم
شمارهٔ ۲۳۰ — تا من به تو ای بت اقتدی کردم
شمارهٔ ۲۲۹ — دگر بار ای مسلمانان به قلاشی در افتادم
شمارهٔ ۲۳۱ — دستی که به عهد دوست دادیم
شمارهٔ ۲۳۲ — ما عاشق همت بلندیم
شمارهٔ ۲۴۳ — ای یار سر مهر و مراعات تو دارم
شمارهٔ ۲۴۲ — به دردم به دردم که اندیشه دارم
شمارهٔ ۲۴۱ — تا به رخسار تو نگه کردم
شمارهٔ ۲۳۶ — خیز تا در صف عقل و عافیت جولان کنیم
شمارهٔ ۲۳۸ — الا ای ساقی دلبر مدار از می تهی دستم
شمارهٔ ۲۳۷ — گفتم از عشقش مگر بگریختم
شمارهٔ ۲۳۹ — من نصیب خویش دوش از عمر خود برداشتم
شمارهٔ ۲۴۰ — تو را دل دادم ای دلبر، شبت خوش باد، من رفتم
شمارهٔ ۲۴۴ — روزی که رخ خوب تو در پیش ندارم
شمارهٔ ۲۴۹ — روا داری که بی روی تو باشم
شمارهٔ ۲۴۵ — الحق نه دروغ سخت زارم
شمارهٔ ۲۴۶ — می ده پسرا که در خمارم
شمارهٔ ۲۴۷ — چو آمد روی بر رویم که باشم من که من باشم
شمارهٔ ۲۴۸ — فراق آمد کنون از وصل برخوردار چون باشم
شمارهٔ ۲۵۰ — من که باشم که به تن رخت وفای تو کشم؟
شمارهٔ ۲۵۱ — چو دانستم که گردنده‌ست عالم
شمارهٔ ۲۵۷ — آمد بر من جهان و جانم
شمارهٔ ۲۵۹ — تا شیفتهٔ عارض گلرنگ فلانم
شمارهٔ ۲۵۶ — ای دیدن تو حیات جانم
شمارهٔ ۲۵۸ — به صفت گر چه نقشِ بی‌جانم
شمارهٔ ۲۵۲ — ای چهرهٔ تو چراغ عالم
شمارهٔ ۲۵۴ — مسلم کن دل از هستی مسلم
شمارهٔ ۲۵۵ — ای ناگزران عقل و جانم
شمارهٔ ۲۵۳ — در راه عشق ای عاشقان خواهی شفا خواهی الم
شمارهٔ ۲۶۰ — هر گه که به تو در نگرم خیره بمانم
شمارهٔ ۲۶۳ — بی تو یک روز بود نتوانم
شمارهٔ ۲۶۷ — تا کی ز تو من عذاب بینم
شمارهٔ ۲۶۱ — از عشق ندانم که کیم یا به که مانم
شمارهٔ ۲۶۴ — روزی من آخر این دل و جان را خطر کنم
شمارهٔ ۲۶۲ — دگر بار ای مسلمانان ستمگر گشت جانانم
شمارهٔ ۲۶۵ — ای مسلمانان ندانم چارهٔ دل چون کنم
شمارهٔ ۲۶۶ — بی تو ای آرام جانم زندگانی چون کنم
شمارهٔ ۲۷۵ — از پی تو ز عدم ما به جهان آمده‌ایم
شمارهٔ ۲۷۳ — ما را میفگنید که ما اوفتاده‌ایم
شمارهٔ ۲۷۴ — دلبرا ما دل به چنگال بلا بسپرده‌ایم
شمارهٔ ۲۶۹ — ای دو زلفت دراز و بالا هم
شمارهٔ ۲۷۰ — ای به رخسار کفر و ایمان هم
شمارهٔ ۲۷۲ — خورشید تویی و ذره ماییم
شمارهٔ ۲۶۸ — بی صحبت تو جهان نخواهم
شمارهٔ ۲۷۱ — لبیک زنان عشق ماییم
شمارهٔ ۲۸۳ — آمد گه آنکه ساغر آریم
شمارهٔ ۲۸۲ — نه سیم، نه دل، نه یار داریم
شمارهٔ ۲۷۶ — ما کلاه خواجگی اکنون ز سر بنهاده‌ایم
شمارهٔ ۲۷۸ — چشم روشن بادمان کز خود رهایی یافتیم
شمارهٔ ۲۷۹ — رو رو که دل از مهر تو بد عهد گسستیم
شمارهٔ ۲۷۷ — تا ما به سر کوی تو آرام گرفتیم
شمارهٔ ۲۸۱ — ما فوطه و فوطه پوش دیدیم
شمارهٔ ۲۸۰ — سر بر خط عاشقی نهادیم
شمارهٔ ۲۸۹ — ما همه راه لب آن دلبر یغما زنیم
شمارهٔ ۲۸۴ — ما عاشق روی آن نگاریم
شمارهٔ ۲۸۸ — گرچه از جمع بی نیازانیم
شمارهٔ ۲۸۷ — ما قد ترا بنده‌تر از سرو روانیم
شمارهٔ ۲۸۵ — خیز تا می خوریم و غم نخوریم
شمارهٔ ۲۹۰ — او چنان داند که ما در عشق او کمتر زنیم
شمارهٔ ۲۸۶ — خیز تا دامن ز چرخ هفتمین برتر کشیم
شمارهٔ ۲۹۱ — باز ماندم در بلایی الغیاث ای دوستان
شمارهٔ ۲۹۹ — چنگ در فتراک عشق هیچ بت رویی مزن
شمارهٔ ۲۹۳ — مرا عشقت بنامیزد بدانسان پرورید ای جان
شمارهٔ ۲۹۲ — سنایی را یکی برهان ز ننگ و نام جان ای جان
شمارهٔ ۲۹۶ — ای وصل تو دستگیر مهجوران
شمارهٔ ۲۹۵ — جانا نخست ما را مرد مدام گردان
شمارهٔ ۲۹۷ — عاشقی گر خواهد از دیدار معشوقی نشان
شمارهٔ ۲۹۸ — چون در معشوق کوبی حلقه عاشق‌وار زن
شمارهٔ ۲۹۴ — تماشا را یکی بخرام در بستان جان ای جان
شمارهٔ ۳۰۰ — جام را نام ای سنایی گنج کن
شمارهٔ ۳۰۲ — خانهٔ طامات عمارت مکن
شمارهٔ ۳۰۵ — ز دست مکر وز دستان جانان
شمارهٔ ۳۰۷ — تخم بد کردن نباید کاشتن
شمارهٔ ۳۰۳ — قومی که به افلاس گراید دل ایشان
شمارهٔ ۳۰۱ — ساقیا! مستان خواب‌آلوده را بیدار کن
شمارهٔ ۳۰۴ — جوانی کردم اندر کار جانان
شمارهٔ ۳۰۶ — همه جانست سر تا پای جانان
شمارهٔ ۳۱۵ — گر رهی خواهی زدن بر پردهٔ عشاق زن
شمارهٔ ۳۰۹ — چیست آن زلف بر آن روی پریشان کردن
شمارهٔ ۳۱۳ — ای برادر در ره معنی قدم هشیار زن
شمارهٔ ۳۱۴ — ای هوایی یار یک ره تو هوای یار زن
شمارهٔ ۳۱۲ — ای سنایی در ره ایمان قدم هشیار زن
شمارهٔ ۳۱۱ — ای به راه عشق خوبان گام بر میخواره زن
شمارهٔ ۳۰۸ — نی نی به ازین باید با دوست وفا کردن
شمارهٔ ۳۱۰ — جانا ز لب آموز کنون بنده خریدن
شمارهٔ ۳۱۶ — عاشقا! قفل تجرد بر درِ آمال زن
شمارهٔ ۳۱۷ — خیز ای بت و در کوی خرابی قدمی زن
شمارهٔ ۳۲۱ — ای دوست ره جفا رها کن
شمارهٔ ۳۲۲ — ایا معمار دین اول دل و دین را عمارت کن
شمارهٔ ۳۲۳ — این که فرمودت که رو با عاشقان بیداد کن
شمارهٔ ۳۱۸ — ای رخ تو بهار و گلشن من
شمارهٔ ۳۱۹ — ای نگار دلبر زیبای من
شمارهٔ ۳۲۰ — گر کار به جز مستی اسکندر می من
شمارهٔ ۳۲۴ — ای باد به کوی او گذر کن
شمارهٔ ۳۲۷ — بند ترکش یک زمان ای ترک زیبا باز کن
شمارهٔ ۳۳۰ — جانا دل دشمنان حزین کن
شمارهٔ ۳۲۵ — غلاما خیز و ساقی را خبر کن
شمارهٔ ۳۲۸ — ساقیا برخیز و می در جام کن
شمارهٔ ۳۳۱ — چشمکان پیش من پر آب مکن
شمارهٔ ۳۲۶ — غریب و عاشقم بر من نظر کن
شمارهٔ ۳۲۹ — ای شوخ دیده اسب جفا بیش زین مکن
شمارهٔ ۳۳۲ — مکن آن زلف را چو دال مکن
شمارهٔ ۳۳۴ — جانا اگر چه یار دگر می‌کنی مکن
شمارهٔ ۳۳۳ — ای دل ار مولای عشقی یاد سلطانی مکن
شمارهٔ ۳۳۶ — صبر کم گشت و عشق روز افزون
شمارهٔ ۳۳۷ — ای ماه ماهان چند ازین ای شاه شاهان چند ازین
شمارهٔ ۳۳۸ — ای چون تو ندیده جم آخر چه جمالست این
شمارهٔ ۳۳۵ — ای نموده عاشقی بر زلف و چاک پیرهن
شمارهٔ ۳۳۹ — ای رشک رخ حورا آخر چه جمالست این
شمارهٔ ۳۴۶ — گر نشد عاشق دو زلف یار بر رخسار او
شمارهٔ ۳۴۱ — خواجه سلام علیک آن لب چون نوش بین
شمارهٔ ۳۴۳ — اسب را باز کشیدی در زین
شمارهٔ ۳۴۴ — ای لعبت مشکین کله بگشای گوی از آن کله
شمارهٔ ۳۴۷ — ای جهانی پر از حکایت تو
شمارهٔ ۳۴۰ — خواجه سلامُ علیک، آن لب چون نوش بین
شمارهٔ ۳۴۲ — جاوید زی ای تو جان شیرین
شمارهٔ ۳۴۵ — چون سخن زان زلف و رخ گویی مگو از کفر و دین
شمارهٔ ۳۵۱ — حلقهٔ ارواح بینم گرد حلقهٔ گوش تو
شمارهٔ ۳۵۲ — ای شادی و غم ز صلح و جنگ تو
شمارهٔ ۳۵۴ — ای دریغا گر رسیدی دی به من پیغام تو
شمارهٔ ۳۵۵ — موی چون کافور دارم از سر زلفین تو
شمارهٔ ۳۵۳ — ای مونسِ جانِ من، خیال تو
شمارهٔ ۳۴۸ — ای شکسته رونق بازار جان، بازار تو
شمارهٔ ۳۵۰ — خنده گریند همی لاف‌زنان بر در تو
شمارهٔ ۳۴۹ — ای همه انصاف‌جویان بندهٔ بی‌داد تو
شمارهٔ ۳۵۶ — تا کی از عشوه و بهانهٔ تو
شمارهٔ ۳۵۸ — باز افتادیم در سودای تو
شمارهٔ ۳۵۷ — عاشقم بر لعل شکرخای تو
شمارهٔ ۳۶۲ — ای ببرده آب آتش روی تو
شمارهٔ ۳۶۰ — ای کعبهٔ من در سرای تو
شمارهٔ ۳۶۱ — تا بدیدم زلف عنبرسای تو
شمارهٔ ۳۶۳ — باد عنبر برد خاک کوی تو
شمارهٔ ۳۵۹ — ای گشته ز تابش صفای تو
شمارهٔ ۳۶۴ — گر خسته دل همی نپسندی بیار رو
شمارهٔ ۳۶۵ — ای خواب ز چشم من برون شو
شمارهٔ ۳۶۷ — ای قوم مرا رنجه مدارید علی‌الله
شمارهٔ ۳۷۰ — من نه ارزیزم ز کان انگیخته
شمارهٔ ۳۶۶ — خه خه ای جان علیک عین‌الله
شمارهٔ ۳۶۸ — ای ز آب زندگانی آتشی افروخته
شمارهٔ ۳۶۹ — ای دل اندر بیم جان از بهر دل بگداخته
شمارهٔ ۳۷۱ — ای نقاب از روی ماه آویخته
شمارهٔ ۳۷۵ — ای من مه نو به روی تو دیده
شمارهٔ ۳۷۳ — آن جام لبالب کن و بردار مرا ده
شمارهٔ ۳۷۸ — زهی سروی که از شرمت همه خوبان سرافگنده
شمارهٔ ۳۷۷ — ای سنایی خیز و بشکن زود قفل میکده
شمارهٔ ۳۷۶ — ای مِهر تو بر سینهٔ من مُهر نهاده
شمارهٔ ۳۷۹ — از عشق آن دو نرجس وز مهر آن دو لاله
شمارهٔ ۳۷۲ — بردیم باز از مسلمانی زهی کافر بچه
شمارهٔ ۳۷۴ — ساقیا مستان خواب‌آلوده را آواز ده
شمارهٔ ۳۸۶ — این چه رنگست برین گونه که آمیخته‌ای
شمارهٔ ۳۸۷ — ای جان و جهان من کجایی
شمارهٔ ۳۸۵ — عقل و جانم برد شوخی آفتی عیاره‌ای
شمارهٔ ۳۸۱ — پر کن صنما هلاقنینه
شمارهٔ ۳۸۰ — دی ناگه از نگارم اندر رسید نامه
شمارهٔ ۳۸۲ — جان جز پیش خود چمانه منه
شمارهٔ ۳۸۳ — گر بگویی عاشقی با ما هم از یک خانه‌ای
شمارهٔ ۳۸۴ — سینه مکن گرچه سمن سینه‌ای
شمارهٔ ۳۹۰ — از ماه‌رخی نوش‌لبی شوخ‌بلایی
شمارهٔ ۳۹۲ — ای پیشهٔ تو جفانمایی
شمارهٔ ۳۹۱ — ای لعل ترا هر دم دعوی خدایی
شمارهٔ ۳۹۴ — آخر شرمی بدار چند ازین بدخویی
شمارهٔ ۳۹۳ — ای یوسف ایام ز عشق تو سنایی
شمارهٔ ۳۹۵ — بتا پای این ره نداری چه پویی
شمارهٔ ۳۸۹ — ای کرده دلم سوختهٔ درد جدایی
شمارهٔ ۳۸۸ — جانا نگویی آخر، ما را که تو کجایی؟
شمارهٔ ۳۹۸ — غالیه بر عاج برآمیختی
شمارهٔ ۴۰۰ — تا مسند کفر اندر اسلام نهادستی
شمارهٔ ۳۹۷ — ای آنکه به دو لب سبب آب حیاتی
شمارهٔ ۴۰۲ — دلا تا کی سر گفتار داری
شمارهٔ ۳۹۹ — باز این چه عیاری را شب پوش نهادستی
شمارهٔ ۴۰۱ — اگر در کوی قلاشی مرا یکبار بارستی
شمارهٔ ۴۰۳ — آن دلبر عیار من ار یار منستی
شمارهٔ ۳۹۶ — کودکی داشتم خراباتی
شمارهٔ ۴۰۸ — زان خط که تو بر عارض گلنار کشیدی
شمارهٔ ۴۰۹ — زهی پیمان شکن دلبر نکوپیمان به سر بردی
شمارهٔ ۴۰۴ — یار اگر در کار من بیمار ازین به داشتی
شمارهٔ ۴۱۱ — روی چو ماه داری زلف سیاه داری
شمارهٔ ۴۰۷ — تا معتکف راه خرابات نگردی
شمارهٔ ۴۰۵ — صنما آن خط مشکین که فراز آوردی
شمارهٔ ۴۱۰ — دلم بردی و جان بر کار داری
شمارهٔ ۴۰۶ — ای راه تو را دلیل دردی
شمارهٔ ۴۱۸ — ای گل آبدار نوروزی
شمارهٔ ۴۱۶ — نگویی تا به گلبن بر چه غلغل دارد آن قمری
شمارهٔ ۴۱۲ — ای آنکه رخ چو ماه داری
شمارهٔ ۴۱۵ — عشق و شراب و یار و خرابات و کافری
شمارهٔ ۴۱۷ — چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی
شمارهٔ ۴۱۹ — ای سنایی چو تو در بند دل و جان باشی
شمارهٔ ۴۱۴ — در ره‌روی عشق چه میری چه اسیری
شمارهٔ ۴۱۳ — انصاف بده که نیک یاری
شمارهٔ ۴۲۳ — ای پسر گونه ز عشقت دست بر سر دارمی
شمارهٔ ۴۲۱ — به درگاه عشقت چه نامی چه ننگی
شمارهٔ ۴۲۰ — لؤلؤ خوشاب من از چنگ شد یک‌بارگی
شمارهٔ ۴۲۴ — تا به گرد روی آن شیرین پسر گردم همی
شمارهٔ ۴۲۲ — الا ای لعبت ساقی ز می پر کن مرا جامی
شمارهٔ ۴۲۷ — تو آفت عقل و جان و دینی
شمارهٔ ۴۲۶ — ای زبدهٔ راز آسمانی
شمارهٔ ۴۲۵ — ای چشم و چراغ آن جهانی
شمارهٔ ۴۳۴ — صنما چبود اگر بوسگکی وام دهی
شمارهٔ ۴۲۹ — دلم بربود شیرینی نگاری سرو سیمینی
شمارهٔ ۴۳۱ — عاشق نشوی اگر توانی
شمارهٔ ۴۳۳ — برخی رویتان من ای رویتان چو ماهی
شمارهٔ ۴۳۵ — گفتی که نخواهیم تو را گر بت چینی
شمارهٔ ۴۲۸ — گاه آن آمد بتا کاندر خرابی دم زنی
شمارهٔ ۴۳۰ — الا ای نقش کشمیری الا ای حور خرگاهی
شمارهٔ ۴۳۲ — ربی و ربک‌الله ای ماه تو چه ماهی
شمارهٔ ۴۳۶ — صبحدمان مست برآمد ز کوی