شمارهٔ ۱۷۳ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به یک پسر می‌گوید که او را در گوش خود مانند حلقه‌ای نگه‌دارد و نباید او را به کسی بفروشد. همچنین از او می‌خواهد که نوشیدنی بخورد و بوسه‌ای از لبانش دریافت کند. شاعر از او می‌خواهد که با هنرش به جمع بخواند و تا جانش زنده است، هوشیاری را به ارمغان آورد. در نهایت، شاعر به یاد دارد که جدایی پسر تا چه حد بر او تاثیر گذاشته است و این احساس را با خیال او در شب گذشته در میان گذاشته است.