شمارهٔ ۳۹۷ سنایی
سنایی غزنوی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای آنکه به دو لب سبب آب حیاتی
جانرا به دو شکر ز غم هجر نباتی
آرایش دینی تو و آسایش جانی
انس دل و نور بصر و عین حیاتی
از خوبی خود غیرت خوبان جهانی
وز حسن و ملاحت صنم حور صفاتی
از لطف در الفاظ بشر تحفهٔ وحیی
وز حسن در انفاس ملک وصف صلاتی
اوصاف جمال تو همه کس بنداند
زیرا که تو توقیع رفیع‌الدرجاتی
لولاک لما کنت امینی به حیاتی
والعیش یهنی بک اذانت ثناتی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به توصیف زیبایی و ویژگی‌های محبوبی می‌پردازد که به عنوان دلیل حیات و خوشبختی انسان‌ها تلقی می‌شود. شاعر با استفاده از زبان زیبای فارسی، محبوب را مظهر عشق و شرافت می‌داند و ویژگی‌های او را جلوه‌گر روح زندگی می‌خواند. همچنین، محبوب را منبع الهام و زیبایی می‌شمارد که بدون او زندگی ارزش چندانی ندارد. در کل، این شعر به ابراز عشق و ارادت به محبوب و اهمیت او در زندگی اشاره دارد.