شمارهٔ ۷۹ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر در وصف شور و حال زنی از بت‌پرستان است که به حالت مستی از خرابات (محل فساد و می‌خواری) بیرون آمده است. او قدح می در دست دارد و بر اساس تجربیات خود کفر را درک کرده و به علم و آگاهی به آن دست یافته است. شاعر بیان می‌کند که فردی که از واقعیت و هستی خود خارج شده، نمی‌تواند به چیزی دست یابد. او به بت‌پرستی که دل آنها را تسخیر کرده، اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ عابد و زاهدی را نمی‌توان یافت که در آن حالت به جمال و زیبایی او بنگرد. در بیان مقایسه‌ای، شاعر به معبد کعبه و بتخانه اشاره می‌کند و می‌پرسد که در مکانی که به طامات (پوشیدگی‌ها و نازک‌دلی) مشهور است، چه دعوت و لبیکی می‌توان کرد، در حالی که در بتخانه هیچ آرامشی یافت نمی‌شود. شعر به نوعی نقد بر مناسک اعتقادی و جستجوی حقیقت در میان بیداری‌ها و خواب‌های انسان است.