شمارهٔ ۱۲۰ سنایی
سنایی غزنوی / قصاید و قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
تو مرا از نسب و جان و خرد خویش منی
من از آمیزش این چار گهر خویش توام
تو همه روزه بیاراسته چون دین منی
من همه ساله برهنه شده چون کیش توام
پیش من حسن همانست که تو پیش منی
نزد تو عیب چنانست که من پیش توام
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به رابطه عمیق و دوطرفه خود با معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که هویت و وجودش به معشوق وابسته است و احساساتی نظیر زیبایی و عیب را به نوعی در آینه یکدیگر می‌بیند. معشوق برای او نماد دین و زیبایی است و هر سال او خود را برای او آماده می‌کند. به‌طور کلی، این شعر به ارتباط عشق و وابستگی میان دو فرد اشاره دارد.