شمارهٔ ۱۷۹ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از دیدن وعده‌ای که داده شده، ابراز ناامیدی و نگرانی می‌کند. او به یاد پدر و مرثیه‌اش می‌افتد و از اینکه فرزند، همچون روزهای غم‌انگیز و تاریک به سوگ نشسته است، غمگین است.