نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۹۴ سنایی

سنایی غزنوی / قصاید و قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

خود درشتی گر ببیند کور چشم و کور دل

خواه با او مردمی کن خواه با او کژدمی

هر که از بی‌چشم دارد مردمی و شرم چشم

همچنان باشد که دارد چشم ز ارزن گندمی

مردمی کردن کی آید از خری کز روی طبع

چشم او بی‌مردمست و جسم او بی‌مردمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

اگر کسی به خود بزرگ‌زنی دچار باشد، هم ممکن است خود را با انسان‌های خوب محاط کند و هم با کسانی که آسیب‌زننده‌اند. کسی که از نداشتن بصیرت رنج می‌برد، نمی‌تواند به دیگران احترام بگذارد. اصولاً افراد بدون درک و فهم درست، نمی‌توانند به خوبی با دیگران رفتار کنند و درواقع، انسانی که از روی طبع خوب نیست، نمی‌تواند رفتار مردمی داشته باشد.