شمارهٔ ۱۹۵ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت از حال و روز خود سخن می‌گوید و از درد و رنج جسم و نقصان روحش می‌نالد. او به این فکر می‌کند که با توجه به وضعیتش، دیگر چه سودی دارد که به دنبال راحتی و آسایش بیشتر باشد، زیرا هر کسی که رفت، باید با کاروان زندگی همراهی کند. در واقع، او به گذر زمان و عدم ماندگاری زندگی اشاره می‌کند.