شمارهٔ ۲۰۵ سنایی
سنایی غزنوی / قصاید و قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای روی زردفام تو بر گردن نزار
همچون بلندنی که بود بر بلندیی
آنگه که مادر تو ترا داشت در شکم
هر ساعتی ز رنج زمین را بکندیی
نه ماه رنجت از چه کشید او که بعد از آن
از کس همی فگند که از کون فگندیی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به توصیف سختی‌ها و رنج‌هایی می‌پردازند که مادر شاعر هنگام بارداری و در زمان حاملگی متحمل شده است. شاعر مادر را به بلندی درختی تشبیه می‌کند که در حال زحمت و رنج زمین را می‌کند. همچنین، اشاره می‌کند که این رنج‌ها باعث شده‌اند که در نهایت مادر به دنیا آوردن او را با درد و مشقت همراه کند و تعبیر می‌شود که این رنج‌ها از طرف دیگران نادیده گرفته شده است. به طور کلی، ابیات به ستایش مادر و تقدیر از فداکاری‌ها و زحمات او می‌پردازند.