شمارهٔ ۴۸ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شکایت و غم خود می‌پردازد و اشاره می‌کند که دیگران ممکن است او را نادان بدانند و او را به دنبال دنیا و هوای نفس بکشند. دیو در گوش او whisper می‌کند که باید به خودبزرگ‌بینی و خودخواهی پی ببرد. شاعر بر این باور است که او از تربیت روح القدس دور شده و شادی و گذشته خود را از دست داده است. او به ویژگی‌های قدسی و روحانی پیامبر (ص) اشاره می‌کند و می‌گوید اگر می‌دانست چه صفات سلیمانی (شایسته) در او وجود دارد، با خضوع و سجده به سوی او می‌رفت. شاعر در واقع در پی فهم عمیق‌تری از روح معنوی و الهی است که او را از واقعیت‌های دنیوی دور کرده است.