شمارهٔ ۶۴ سنایی
سنایی غزنوی / قصاید و قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
از جواب و سوال ما دانی
شاید ار زیر کی فرو ماند
گرد گفت محال را چه عجب
کاینهٔ عقل را بپوشاند
زان که خورشید را ز بینش چشم
ذره‌ای ابر تیره گرداند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بررسی محدودیت‌های شناخت انسان و چالش‌های درک حقیقت می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که ممکن است ما از پاسخ‌ها و سوالات خود آگاه باشیم، اما درک ما از واقعیت‌ها به واسطه عواملی مانند تردید و ابهام، مختل می‌شود. او مثال می‌زند که حتی یک ابر کوچک می‌تواند نور خورشید را بپوشاند و این نشان‌دهنده این است که عقل و فهم ما نیز تحت تأثیر موانعی قرار می‌گیرد.