رباعی شمارهٔ ۱۴۷ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به احساسات و تنش‌های درونی خود اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که صبرش تحت فشار قرار می‌گیرد و عشق و شیفتگی‌اش به یک نقطه می‌رسد که ممکن است تبدیل به عذاب شود. دو پای او به مانند درختی خشک و بی‌بار است و در نهایت، به نظر می‌رسد که دلش در اوج این تنش‌ها دچار آشفتگی خواهد شد.