رباعی شمارهٔ ۱۷۴ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به وفاداری و ارزش حقیقی اشاره می‌کند. می‌گوید که زن اگر به وفا وفادار باشد، ارزش او به زیور و زیبایی‌های ظاهری ارتباطی ندارد. همچنین، وفا و اصل و نسب انسان‌ها مانند سر و افسر بودنشان به عنوان نشانه‌های برتری مطرح نمی‌شود. در نهایت، بیان می‌شود که هر موجودی با ویژگی‌ها و صفات خود، ذاتی و بی‌همتا باقی می‌ماند و تنها با ظواهر نمی‌تواند ارزشش را تعیین کند.