رباعی شمارهٔ ۲۰۰ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق خود به معشوق صحبت می‌کند و به شب‌های طولانی و تاریک اشاره می‌کند که در آن مانند شمعی در حال سوختن و فدای عشق است. او برای حفظ این عشق و تحمل درد و رنج، جان و دلش را در آتش عشق قرار داده و منتظر فرا رسیدن صبح است.