رباعی شمارهٔ ۲۰۵ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از تنهایی و درد ناشی از دوری معشوق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که شب‌ها را با غم و آه می‌گذراند و روزها نیز حالتی بهتری ندارد. به نوعی، او در یک حالت بلاتکلیفی به سر می‌برد و نه شب را شب می‌داند و نه روز را روز. احساسات او به شدت تحت تأثیر فراق معشوق قرار گرفته است.