رباعی شمارهٔ ۲۹۱ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از رنج و غم واقعی زندگی صحبت می‌کند و می‌گوید که همه ما تلاش می‌کنیم تا این غم‌ها را از خود دور کنیم. او به نوعی به تجربه‌های تلخی که در طول زمان کسب کرده‌ایم اشاره دارد و به عمل‌های عاقلانه‌ای که انجام داده‌ایم، پرداخته و در نهایت به این نکته می‌رسد که از امید به آینده، به سرمایه‌گذاری بر روی کارهای جدید پرداخته‌ایم.