رباعی شمارهٔ ۲۹۷ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تشبیه خود به باد می‌پردازد که بدون پا و سر است و همواره در حال صعود مانند آتش است. او اشاره می‌کند که قبل از اینکه زندگی‌اش به خاک برود، حاضر است خود را بسوزاند و به زمین فروشی بپردازد و از آن آب بربد. در واقع، ابراز احساسات عمیق و گریز از زوال و مرگ است.