رباعی شمارهٔ ۳۴۹ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عقل می‌خواهد که در میان آلام و مشکلات به چیزی پایین‌تر از شرافت خود تن ندهد. همچنین او به دل می‌گوید که از ملال و ناامیدی خارج شده و خود را با زیبایی‌های زندگی آشتی دهد. شاعر به این نکته اشاره دارد که با چشم دل به زیبایی‌ها بنگرد و بی‌آنکه نیازی به سخن باشد، احساساتش را بیان کند.