رباعی شمارهٔ ۳۶۲ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به زیبایی و تغییرات درونی فرد اشاره می‌کند. او به وضوح می‌بیند که شخص مورد نظر در زرق و برق جامه و فوطه خود غرق شده و تحت تأثیر جهان و وقایع اطراف قرار گرفته است. شاعر نگران است که آن فرد در خواب چه تجربیاتی داشته و حالا چگونه به هم ریخته و دچار اضطراب شده است.