رباعی شمارهٔ ۶۵ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به شیوه‌ای عمیق و فلسفی به وجود و عدم، درد و درمان، و تضادهای زندگی می‌پردازند. شاعر می‌گوید که وقتی چیزی از وجودش کم می‌شود، در اصل، وجودش در حیطه عدم است. درد و درمان همزمان وجود دارند، و می‌توانند هم شفا بخش باشند و هم رنج‌آور. در نهایت، به نوعی اشاره می‌کند که مرگ و زندگی، یا ملک الموت و مسیحا، در هم آمیخته‌اند و مکمل یکدیگرند.