رباعی شمارهٔ ۷۱ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از درد و غم فراق معشوق سخن می‌گوید. شب‌ها به خاطر دوری او دلش پر از اندوه است و از بی‌خوابی چشم‌هایش به ستاره‌ها خیره شده است. با طلوع روز، حالش را به زبان می‌آورد و از خود می‌پرسد که حالش چگونه است.