بخش ۲۵ - اندر ذکر و یاد کردن سنایی
سنایی غزنوی / الباب الاوّل: در توحید باری تعالی / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ذکر بر دوستان و کم سخنان
چه شماری بسان پیرزنان
جور با حکم او همه دادست
عمر بییاد او همه بادست
آنک گریان ازوست خندان اوست
دل که بییاد اوست سندان اوست
شدی ایمن چو نام او بردی
در طریقت قدم بیفشردی
تو به یادش چو گل زبان کن تر
تا دهانت کند چو گل پر زر
سیر جان کرد جان بخرد را
تشنه دل کرد عاشق خود را
یک زمان از درش مشو غایب
تا بود عزم و رای تو صایب
کار نادان کوتهاندیش است
یاد کردن کسی که در پیش است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به اهمیت یاد خدا و دوستی با او اشاره دارد. شاعر نصیحت میکند که باید درباره دوستان کم سخن گفت و به یاد خدا بود. او به کسانی که فراموشکارند هشدار میدهد که عمر بدون یاد خدا به هدر میرود. همچنین بر اهمیت یاد خدا در زندگی اشاره کرده و میگوید که یاد او شادی و آرامش به همراه دارد. در نهایت، تاکید میشود که نباید از یاد خدا غافل شد زیرا این غفلت، کار نادانان است.