بخش ۴۲ - فی‌التوکّل سنایی
سنایی غزنوی / الباب الاوّل: در توحید باری تعالی / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
پی منه با نفاق بر درگاه
به توکل روند مردان راه
گر توکّل ترا بروست همی
خود بدانی که رزق از اوست همی
پس به کوی توکّل آور رخت
بعد از آنت پذیره آید بخت
در توکّل یکی سخن بشنو
تا نمانی به دست دیو گرو
اندر آموز شرط ره ز زنی
که ازو گشت خوار لاف‌زنی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره اهمیت توکل بر خدا و اعتماد کردن به او در مسیر زندگی است. شاعر اشاره می‌کند که مردان راستین در زندگی خود به توکل متکی هستند و می‌دانند که روزی و رزق از سوی خداست. او به خواننده توصیه می‌کند که در مسیر توکل گام بردارد تا بخت و شانس به سراغش بیاید و از دیوهای وجود که مانع پیشرفت هستند، دور بماند. در نهایت، شاعر به یادگیری و آموختن از تجارب دیگران نیز تاکید می‌کند.