بخش ۵۷ - من زَهَد فی‌الدّنیا وَجَد مُلکا لایبلی سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

پیری در بصره زندگی می‌کرد که عابدی بزرگ بود. او هر روز صبح تصمیم می‌گرفت که از نفس خویش فرار کند. نفس او از او می‌پرسید که چه چیزی بخورد، و پیر به آن پاسخ می‌داد که مرگ و گذر از دنیا. سپس نفس او را می‌پرسید که چه چیزی بپوشد و او می‌گفت که کفن. بعد از آن، نفس سوالات زیادی از او می‌کرد و آرزوهای غیرممکنی داشت. او به نفس می‌گفت که سکوت کند تا زمانی که به قبر برسد و در برابر تهدید نفس، بخواهد از آن فاصله بگیرد و آن را در جای خود خوار کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که کنترل نفس و خواسته‌های آن اهمیت دارد.