بخش ۸ - اندر صفت خوب روی بدخوی گوید سنایی
سنایی غزنوی / الباب السّادس فی ذکر نفس الکلّی و احواله / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
آنکه با نقشهای زیبااند
تختهٔ کودکان و دیبااند
طمع او را ز روی زیبا چیست
پارهٔ چوب را ز دیبا چیست
هرکه را روی خوب خوی ددست
روی نیکو دلیل خوی بدست
روی نیکو به قدر خود بدخوست
زان خرد خوب را ندارد دوست
برکسی کش نه دین نه آیین است
روی نیکو کدوی رنگین است
هرکه را بر جمال بد نیتیست
دانکه حسنش چو ماه عاریتیست
چون چراغند لیک پژمرده
به نمی زنده وز دمی مرده
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نقدی بر زیبایی ظاهری و فریبندگی آن می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که زیبایی فقط یک نقش و ظاهر است و نمی‌تواند نمایانگر شخصیت واقعی افراد باشد. زیبایی ظاهری ممکن است جذاب باشد، اما عملاً تنها سطحی است و نمی‌تواند درک عمیق‌تری از انسان‌ها را به ما بدهد. او به این موضوع اشاره می‌کند که برخی افراد به خاطر زیبایی‌شان، تنها ظاهری خوشایند دارند اما درون‌شان نیکی و خوبی وجود ندارد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که ظاهر زیبا ممکن است در ابتدا جلب توجه کند، اما ارزش واقعی انسان‌ها به اخلاق و روحیات‌شان بستگی دارد.