بخش ۲۱ - در صفت ارکانی و گردونی با آن جهان الدنیا قنطرةٌ فاعبروها ولا تعمروها سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تفاوت میان ظواهر و باطن جهان اشاره می‌کند و می‌گوید که دنیای مادی فقط پوست‌هایی بیرونی است. کسانی که به دین و معنویت دست یافته‌اند، می‌توانند به آسمان و زمین نزدیک شوند. اگر مردی به دین نرسد، نمی‌تواند به یقین دست یابد. او از نردبان‌های مختلف سخن می‌گوید که یکی به سمت ارزش‌های عالی و دیگری به دل و روح انسان می‌رسد. شاعر هشدار می‌دهد که کسی که با زمانه سازگاری نشان دهد، ممکن است از آخرت خود غافل شود. او از افرادی که در بند حرص و آز هستند، می‌خواهد که به جای آن به روح و جان خود توجه کنند و به درک عمیق‌تری از زندگی برسند.