بخش ۳۲ - در حق پارسایان گوید سنایی
سنایی غزنوی / الباب التاسع فیالحکمة والامثال و مثالب شعراء‌المدّعین ومذّمة‌الاطباء والمنجّمین / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
آن کسانی که راه دین رفتند
چهره از تنگ خلق بنهفتند
واسطهٔ عقد سنّیان بودند
نه حروری نه مرجیان بودند
پخته از حسرت طلب گلشان
سوخته ز آتش وفا دلشان
هرچه اندر جهان پریشان بود
لاجرم زیر حکم ایشان بود
چون به سنّت بُدند یازنده
عالمی بود زان گُره زنده
کرده از بهر جذب فایده‌شان
شهپرِ جبرئیل مایده‌شان
همه بردند کام دولت راند
همه رفتند و نام ازیشان ماند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر اشاره به افرادی دارد که در مسیر دین حرکت کرده و از چهره‌های زشت و ناگوار دوری جسته‌اند. این افراد نه از گروه حروری‌ها و نه از مرجی‌ها هستند، بلکه حقیقتی از ایمان و وفا را در دل دارند و از حسرت رسیدن به آرزوهایشان رنج می‌برند. آن‌ها بر اساس سنت‌های صحیح، عالم و عالم‌پرور بوده و هدفشان جذب فایده و نیکی است. در نهایت، این افراد با تلاش‌های خود، نام و یادشان در تاریخ باقی مانده است.