بخش ۵۹ - فصل فی الصبر والشکر سنایی
سنایی غزنوی / طریق التحقیق / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
هر که را داد ایزدش توفیق
صبر و شکرش بود همیشه رفیق
این بکاهد بلا و محنت را
وان فزاید غنا و نعمت را
صبرتلخ است ازو بود حرجت
او دهد از بلا و غم فرجت
چون شکر ذوق شکر شیرین‌است
نعمت افزای و قوت آیین است
باد دایم به هر دو حال ترا
تا میسر شود کمال ترا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به اهمیت صبر و شکر در زندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که هر کس که از طرف خدا توفیق پیدا کند، همیشه باید صبر و شکر را همراه خود داشته باشد. این دو خصوصیت می‌توانند بلا و مصیبت را کم کنند و بر نعمت‌ها بیفزایند. همچنین، صبر اگرچه تلخ است، اما منجر به رهایی از غم و بلا می‌شود. در کنار آن، شکرگزاری نیز طعم شیرین زندگی را افزایش می‌دهد و به ما نیرو و قوت می‌بخشد. در نهایت، شاعر دعا می‌کند که در تمامی حالات زندگی، این دو صفت در کنار ما باشند تا به کمال و بالندگی دست یابیم.