شمارهٔ ۱۱۸ سیف فرغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و درد ناشی از آن است. شاعر احساس می‌کند که عشق یارش او را کشته و او با وجود مردن، زنده شده است. او در طلب وصال معشوقش است و می‌گوید که عشقش مانند سنگ بر سرش فرود می‌آید. شاعر خودش را از آتش می‌داند که بدون آب در حال سوختن است و همچنین به تنهایی و غم خود اشاره می‌کند. او از ناله‌هایش سخن می‌گوید و تأکید دارد که علیرغم درد و رنج، عاشق واقعی است و همچنان عاشقانه در جستجوی وصال است. تصویرسازی‌هایی از تیراندازی عشق و گل و خار نیز در شعر وجود دارد که نشان‌دهنده تضاد بین زیبایی و درد است. در نهایت، شاعر با اشاره به حالتی از مرگ و زندگی دوباره، عشق را نیروی زنده‌کننده‌ای می‌داند که او را دوباره در مسیر وجود آورده است.