غزلیات — دیوان اشعار سیف فرغانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار سیف فرغانی
Author: سیف فرغانی

سیف فرغانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — کسی که بار غم عشق آن پسر کشدا
شمارهٔ ۱ — دیدن روی تو را محرم نباشد چشم ما
شمارهٔ ۳ — بیاور آنچه دل ما بیکدگر کشدا
شمارهٔ ۴ — چنان به وصل تو میلی‌ست خاطر ما را
شمارهٔ ۷ — کی بنگرد برحمت چشم خوش تو ما را
شمارهٔ ۹ — چنان عشقش پریشان کرد ما را
شمارهٔ ۵ — مبداء عشق ز جاییست که نیز آنجا را
شمارهٔ ۱۰ — هر چه غیر دوست اندر دل همی آید ترا
شمارهٔ ۸ — سوخت عشق تو من شیفتهٔ شیدا را
شمارهٔ ۶ — رفتی و دل ربودی یک شهر مبتلا را
شمارهٔ ۱۶ — ای رفته رونق از گل روی تو باغ را
شمارهٔ ۱۱ — اگر دلست به‌ جان می‌خرد هوای تو را
شمارهٔ ۱۸ — گرچه وصلت نفسی می‌ندهد دست مرا
شمارهٔ ۱۴ — ای بچشم دل ندیده روی یار خویش را
شمارهٔ ۱۵ — ای سیم بر زکات تن وجان خویش را
شمارهٔ ۱۷ — ای بر گل روی تو حسد باغ ارم را
شمارهٔ ۱۲ — ای که نام اشنوده باشی خسرو پرویز را
شمارهٔ ۱۳ — اگر خورشید و مه نبود سعادت با درویش را
شمارهٔ ۲۴ — از جمال تو مگر نیست خبر سلطان را
شمارهٔ ۲۱ — در دل عاشق اگر قدر بود جانان را
شمارهٔ ۱۹ — کفر عشقت می کند منع از مسلمانی مرا
شمارهٔ ۲۰ — ای نبرده وصل تو روزی به مهمانی مرا
شمارهٔ ۲۶ — پیغام روی تو چو ببردند ماه (را)
شمارهٔ ۲۵ — پیغام روی تو چو ببردند ماه [را]
شمارهٔ ۲۳ — گر عاشقی فدا کن در ره عشق جان را
شمارهٔ ۲۲ — ترا من دوست می‌دارم چو بلبل مر گلستان را
شمارهٔ ۳۳ — الا ای غمت شادی جان ما
شمارهٔ ۳۱ — ای به دل کرده آشنایی را
شمارهٔ ۲۹ — نگار من که بلب جان دهد جهانی را
شمارهٔ ۳۴ — ای گل روی تو برده رونق گلزارها
شمارهٔ ۲۷ — زهی با صورت خوبت تعلق اهل معنی را
شمارهٔ ۳۲ — ای سعادت زپی زینت و زیبایی را
شمارهٔ ۳۰ — عاشق روی توام از من مپوش آن روی را
شمارهٔ ۲۸ — فرامش کرد جان تو تماشاگاه اعلی را
شمارهٔ ۴۲ — ای گلستان حسن ترا بنده عندلیب
شمارهٔ ۳۵ — ای کرده به عشق تو دل پرورش جان‌ها
شمارهٔ ۳۶ — ما را دلیست سوخته آتش طلب
شمارهٔ ۳۸ — ای خجل از روی خوبت آفتاب
شمارهٔ ۳۷ — روزی آن روی چو خورشید و بر و خال چو شب
شمارهٔ ۴۰ — ای پستهٔ دهانت شیرین و انگبین لب
شمارهٔ ۳۹ — ای خطت سلسله یی بر قمر از عنبر ناب
شمارهٔ ۴۱ — ایا چوحسن بمعنی نکو بصورت خوب
شمارهٔ ۴۴ — ای چو فرهاد دلم عاشق شیرین لبت
شمارهٔ ۴۶ — ای که شاهان جهانند گدایان درت
شمارهٔ ۴۵ — چو حسن روی تو آوازه در جهان انداخت
شمارهٔ ۴۸ — ای که لبت منبع آب بقاست
شمارهٔ ۴۷ — دلم بربود دوش آن نرگس مست
شمارهٔ ۵۰ — در رخت می نگرم جلوه گه جان اینجاست
شمارهٔ ۴۹ — دل کنون زنده بجان نیست که جانان اینجاست
شمارهٔ ۴۳ — طوطی خجل فرو ماند از بلبل زبانت
شمارهٔ ۵۳ — جانا ز رشک خط تو عنبر در آتش است
شمارهٔ ۵۵ — عذر قدمت بسر توان خواست
شمارهٔ ۵۱ — تبارک الله از آن روی دلستان که تراست
شمارهٔ ۵۲ — اختر از خدمت قمر دور است
شمارهٔ ۵۶ — آن کو بدر تو سر نهاده است
شمارهٔ ۵۴ — ما غریبیم و شهر ازآن شماست
شمارهٔ ۵۷ — دلبر ما کهربا بر دست بست
شمارهٔ ۵۸ — دلبری کز لطف گویی بر تنش جان غالبست
شمارهٔ ۶۴ — هر کو نه خدمت تو کند در بطالتست
شمارهٔ ۶۵ — باری گر آمدی و نشد یار از آن تو
شمارهٔ ۶۶ — طوطی روح که دامش قفس ناسوتست
شمارهٔ ۵۹ — آنکوبتست زنده بجانش چه حاجتست
شمارهٔ ۶۰ — من می‌روم و دلم برِ تست
شمارهٔ ۶۱ — تا مرا آن ماه تابان دوستست
شمارهٔ ۶۲ — دل چون بجان نظر فگند جای عشق تست
شمارهٔ ۶۳ — روز رخت که غره ماه جمال تست
شمارهٔ ۷۴ — صحبت جانان بر اهل دل از جان خوشترست
شمارهٔ ۷۲ — هان ای نسیم صبح که بویت معطرست
شمارهٔ ۶۷ — گرمرا زلفت اوفتد در دست
شمارهٔ ۷۰ — دلم بسلسله زلف یار در بندست
شمارهٔ ۶۸ — گرچه از بهر کسی جان نتوان داد ز دست
شمارهٔ ۶۹ — عاشق اینجا از برای دیدن یار آمده‌ست
شمارهٔ ۷۱ — بداد باز مراصحبت نگاری دست
شمارهٔ ۷۳ — بازم از جور فلک این دل غمناک پرست
شمارهٔ ۷۶ — اختر ازخدمت قمر دورست
شمارهٔ ۷۹ — دل تنگم و ز عشق توام بار بر دلست
شمارهٔ ۷۸ — هرچه خواهی کن که برما دست حکمت مطلقست
شمارهٔ ۸۰ — تو آن شاهی که سلطانت غلامست
شمارهٔ ۷۷ — دلرا چو کرد عشق تهی و فرو نشست
شمارهٔ ۷۵ — نسخه عشق تو بر رق دلم مسطورست
شمارهٔ ۸۲ — دلبرا عشق تو نه کار منست
شمارهٔ ۸۱ — بس کور دلست آنکه به جز تو نگرانست
شمارهٔ ۸۴ — مهی که از غم عشقش دلم پر ازخونست
شمارهٔ ۸۵ — هم کوی تو از جهان برونست
شمارهٔ ۸۶ — یار من خسرو خوبان ولبش شیرینست
شمارهٔ ۸۸ — دل درو بند که دلدارت اوست
شمارهٔ ۸۷ — روی از خلق بگردان که بحق راه اینست
شمارهٔ ۸۳ — ای که لعل لب تو آبخور جان منست
شمارهٔ ۸۹ — دوست سلطان و دل ولایت اوست
شمارهٔ ۹۰ — آن عاشقی که طعمه عشق تو جان اوست
شمارهٔ ۹۲ — ماه دو هفته را نبود نور روی دوست
شمارهٔ ۹۱ — آفتاب حسن را برج شرف شد روی دوست
شمارهٔ ۹۳ — عاشقانرا می دهد دایم نشان از روی دوست
شمارهٔ ۹۴ — ترا من دوست دارم تا جهان هست
شمارهٔ ۹۶ — مرا با رخ تو نظر بهر چیست
شمارهٔ ۹۵ — همچو من وصل ترا هیچ سزاواری هست
شمارهٔ ۹۷ — ای دریغا کز وصال یار ما را رنگ نیست
شمارهٔ ۹۸ — دلبرا عشق تو اندر دل وجان داشتنیست
شمارهٔ ۱۰۵ — چون کنم ای جان مرا از چون تو یاری چاره نیست
شمارهٔ ۱۰۶ — مرا که یک نفس از وصل یار سیری نیست
شمارهٔ ۱۰۲ — عاشقان را در ره عشق آرمیدن شرط نیست
شمارهٔ ۱۰۱ — مرا بغیر تو اندر جهان دگر کس نیست
شمارهٔ ۱۰۴ — کیست کاندر دو جهان عاشق دیدار تو نیست
شمارهٔ ۹۹ — در سمن با آن طراوت حسن این رخسار نیست
شمارهٔ ۱۰۳ — جانا بیا که مرا جان دریغ نیست
شمارهٔ ۱۰۰ — دل زمن برد آنکه جان را نزد او مقدارنیست
شمارهٔ ۱۰۷ — چون ترا میل و مرا از تو شکیبایی نیست
شمارهٔ ۱۱۱ — آن نکوروی که روی از نظرم پنهان داشت
شمارهٔ ۱۱۰ — کسی کو غم عشق جانان نداشت
شمارهٔ ۱۰۸ — گشت روی زمین چو صحن بهشت
شمارهٔ ۱۱۳ — در کوی عشق هرکه چومن سیم وزر نداشت
شمارهٔ ۱۱۲ — ماه پیش رخ تو تاب نداشت
شمارهٔ ۱۰۹ — آن نگاری کو رخ گلرنگ داشت
شمارهٔ ۱۱۴ — گرچه متاع جان بر جانان خطر نداشت
شمارهٔ ۱۱۷ — یار در شیرینی از شکر گذشت
شمارهٔ ۱۱۶ — در آن زمان که دلم میل با جمالی داشت
شمارهٔ ۱۱۸ — منم آن کس که عشق یارم کشت
شمارهٔ ۱۲۰ — عاشق روی تو از کوی تو ناید در بهشت
شمارهٔ ۱۱۹ — شکری به جان خریدم ز لب شکرفروشت
شمارهٔ ۱۲۱ — ای نور دیده دیده ز (روی) تو نور یافت
شمارهٔ ۱۲۲ — عشق تو عالم دل جمله بیکبار گرفت
شمارهٔ ۱۱۵ — زنده دل نبود کسی کو ذوق درویشان نداشت
شمارهٔ ۱۲۳ — دل حظ خویشتن ز رخ یار برگرفت
شمارهٔ ۱۲۴ — جانم از عشقت پریشانی گرفت
شمارهٔ ۱۲۶ — زهی جهان شده روشن بآفتاب جمالت
شمارهٔ ۱۲۷ — هر دوچشمت ز فتنه نک خفته است
شمارهٔ ۱۲۸ — مرا تا دل شد اندر کار رویت
شمارهٔ ۱۲۹ — بهشت روح شد گلزار رویت
شمارهٔ ۱۳۰ — ای مه و خور بروی تو محتاج
شمارهٔ ۱۲۵ — یار دل بر بود و از من روی پنهان کرد و رفت
شمارهٔ ۱۳۲ — زهی با لعل تو شهد و شکر هیچ
شمارهٔ ۱۳۱ — زهی با لعل میگونت شکر هیچ
شمارهٔ ۱۳۴ — ای چو انجم جیش حسنت بی عدد
شمارهٔ ۱۳۳ — زآنگه که مست عشق تو شدسیف رابهست
شمارهٔ ۱۳۵ — ای زروی تو مه و خور را مدد
شمارهٔ ۱۳۶ — زکوی دوست بادی بر من افتاد
شمارهٔ ۱۳۷ — حق که این روی دلستان بتو داد
شمارهٔ ۱۳۸ — از سر صدق ارکسی بر آستانت سر نهاد
شمارهٔ ۱۴۴ — در این تفکرم ای جان که گر فراق افتد
شمارهٔ ۱۴۳ — نسیم باد بهاری گر اتفاق افتد
شمارهٔ ۱۴۶ — درین سخن صفت حسن یار چون گنجد
شمارهٔ ۱۴۵ — در دل از عشق کسی گر خار خارت اوفتد
شمارهٔ ۱۳۹ — گشت گرد عالم وبر آستانت سر نهاد
شمارهٔ ۱۴۲ — خوشا دلی که چو تو دلبرش بدست افتد
شمارهٔ ۱۴۰ — نگارا بارعشقت رادل وجان برنمی تابد
شمارهٔ ۱۴۱ — دلم از وصل تو ای طرفه پسر نشکیبد
شمارهٔ ۱۴۸ — دی یکی گفت که از عشق خبرها دارد
شمارهٔ ۱۴۹ — شمع خورشید که آفاق منور دارد
شمارهٔ ۱۴۷ — مرا در دل غم جان می نگنجد
شمارهٔ ۱۵۱ — اندر ره تو دل چه بود جان چه قدر دارد
شمارهٔ ۱۵۳ — کسی که عشق نورزد مگو که جان دارد
شمارهٔ ۱۵۴ — نگارا دل همی‌خواهد که عشقت را نهان دارد
شمارهٔ ۱۵۲ — روی تو که ماه را خجل دارد
شمارهٔ ۱۵۰ — کسی کز دل سخن گوید دمش چون جان اثر دارد
شمارهٔ ۱۵۹ — چشم تو کو جز دل سیاه ندارد
شمارهٔ ۱۶۰ — تویی که زلف و رخت رو بکفر و دین دارد
شمارهٔ ۱۵۵ — نور رخ تو قمر ندارد
شمارهٔ ۱۶۱ — مه نکویی زروی او دارد
شمارهٔ ۱۵۶ — دل بی رخ خوب تو سر خویش ندارد
شمارهٔ ۱۶۲ — در حلقه زلف تو هر دل خطری دارد
شمارهٔ ۱۵۸ — کسی کو همچو تو جانان ندارد
شمارهٔ ۱۵۷ — بگو بدانکه چون من عشق یار من دارد
شمارهٔ ۱۶۳ — اندرین شهر دلم سرو روانی دارد
شمارهٔ ۱۶۴ — خرم آن جان که به رویت نگرانی دارد
شمارهٔ ۱۶۸ — نگار من چو اندر من نظر کرد
شمارهٔ ۱۶۵ — عشق از هستی کس عین و اثر نگذارد
شمارهٔ ۱۷۰ — بر صفحه رخسار تو آنکس که نظر کرد
شمارهٔ ۱۶۷ — گرترا بی عشق ازین سان زندگانی بگذرد
شمارهٔ ۱۶۶ — دل برد از من دلبری کآرام دل‌ها می‌برد
شمارهٔ ۱۶۹ — بر صفحه رخسار تو آنکس که نظر کرد
شمارهٔ ۱۷۳ — هرکه یک بار در آن طلعت میمون نگرد
شمارهٔ ۱۷۵ — هر دم دلم ز عشق تو افغان برآورد
شمارهٔ ۱۷۴ — عشق تو مرا ز من برآورد
شمارهٔ ۱۷۱ — کسی که ازلب شیرین تو دهان خوش کرد
شمارهٔ ۱۷۷ — بدل چه پند دهم تا دل از تو برگیرد
شمارهٔ ۱۷۶ — دلبرا اندوه عشقت شادی جان آورد
شمارهٔ ۱۷۸ — از خرگه تن من دل خیمه زآن برون زد
شمارهٔ ۱۷۲ — آنکس که بهر نام تو از جان زیان نکرد
شمارهٔ ۱۸۶ — سعادت دل دهد آنرا که چون تو دلستان باشد
شمارهٔ ۱۸۰ — چو پرده از رخ چون آفتاب برداری
شمارهٔ ۱۷۹ — هرآن نسیم که ازکوی یار برخیزد
شمارهٔ ۱۸۱ — ملکست وصل تو بچو من کس کجا رسد
شمارهٔ ۱۸۳ — دل شد ز دست و دست به دلبر نمی‌رسد
شمارهٔ ۱۸۲ — هرکه در عشق نمیرد به بقایی نرسد
شمارهٔ ۱۸۴ — بسی گفتم ترا گر یاد باشد
شمارهٔ ۱۸۵ — دل زنده بدرد عشق باشد
شمارهٔ ۱۸۹ — عمر بی روی یار چون باشد
شمارهٔ ۱۹۲ — مرا چندانکه در سر دیده باشد
شمارهٔ ۱۹۳ — دلبرم عزم سفر کرد و روان خواهد شد
شمارهٔ ۱۹۱ — هرچند دیده هرگز رویت ندیده باشد
شمارهٔ ۱۸۸ — این حسن و آن لطافت در حور عین نباشد
شمارهٔ ۱۹۴ — زخاک کوی توبوی هوا معطر شد
شمارهٔ ۱۸۷ — دین و دنیا از آن من باشد
شمارهٔ ۱۹۰ — گر نور حسن نبود رو کی چو ماه باشد
شمارهٔ ۱۹۷ — حسن تو بر ماه لشکر می‌کشد
شمارهٔ ۲۰۰ — ای که شیرینی تو شور در آفاق افگند
شمارهٔ ۱۹۶ — دل تندرست گشت چو بیمار عشق شد
شمارهٔ ۱۹۹ — دل زدستم شد و دلدار بدستم نامد
شمارهٔ ۲۰۲ — هر که یک شکر از آن پسته دهان بستاند
شمارهٔ ۱۹۸ — کسی که او بغم عشق مبتلا آمد
شمارهٔ ۲۰۱ — ای که در باغ نکویی به تو نبود مانند
شمارهٔ ۱۹۵ — فتنه خفته ز چشم مست تو بیدار شد
شمارهٔ ۲۰۶ — مقبل آن قومی که با تو عشق دعوی کرده اند
شمارهٔ ۲۰۸ — چه مرد عشق تو باشند خودپرستی چند
شمارهٔ ۲۰۵ — عاشقانی که مبتلای تواند
شمارهٔ ۲۰۷ — آخر ای سرو قد سیب زنخدان تا چند
شمارهٔ ۲۰۴ — دلی کز وصل جانان بازماند
شمارهٔ ۲۰۳ — نه اهل دل بود آن کو دل از دلبر بگرداند
شمارهٔ ۲۰۹ — چو عاشقان تو عیش شبانه می کردند
شمارهٔ ۲۱۰ — مه و خورشید اگرچه رخ نیکو دارند
شمارهٔ ۲۱۱ — دلبر من که همه مهر جمالش دارند
شمارهٔ ۲۱۴ — گر دوست حق عشق خود از ما طلب کند
شمارهٔ ۲۱۷ — گر درد عشق در دل و در جان اثر کند
شمارهٔ ۲۱۲ — قومی که جان به حضرت جانان همی برند
شمارهٔ ۲۱۳ — عاشقان روی یار از وصل و هجران فارغند
شمارهٔ ۲۱۵ — یار ار بچشم مست سوی ما نظر کند
شمارهٔ ۲۱۸ — حسن رخ دوست جهان خوش کند
شمارهٔ ۲۱۶ — اول نظر که سوی تو جانان نظر کند
شمارهٔ ۲۲۱ — آه درد مرا دوا که کند
شمارهٔ ۲۲۲ — اگر بخت و اقبال یاری کند
شمارهٔ ۲۲۴ — عاشقان را که دل مرده زعشقت زنده است
شمارهٔ ۲۲۳ — آنچه عشقت با دل ما می‌کند
شمارهٔ ۲۲۰ — چون قهرمان عشق تو با هر که کین کند
شمارهٔ ۲۱۹ — باز آن زمان رسید که گلزار گل کند
شمارهٔ ۲۲۶ — دردمندان غم عشق دوا می‌خواهند
شمارهٔ ۲۲۵ — ای ماه اختران تو اندر زمین مهند
شمارهٔ ۲۳۱ — کسی که همچو تو ازلب شکر فروش بود
شمارهٔ ۲۳۰ — بتی که بر همه خوبان امیر خواهد بود
شمارهٔ ۲۲۷ — گر او مراست هرچه بخواهم مرا بود
شمارهٔ ۲۲۸ — غم عشق تو مقبلان را بود
شمارهٔ ۲۲۹ — آن زمانی که ترا عزم سفر خواهدبود
شمارهٔ ۲۳۲ — دولت نیافت هر که طلب کار ما نبود
شمارهٔ ۲۳۴ — بی تو دانی حالم ای جان چون بود
شمارهٔ ۲۳۳ — دل عاشق رهین جان نبود
شمارهٔ ۲۳۵ — هرچند لطف عادت آن نازنین بود
شمارهٔ ۲۳۷ — دوشم اسباب عیش نیکو بود
شمارهٔ ۲۳۸ — با رخ خوب تو قمر چه بود
شمارهٔ ۲۴۲ — رفتی و نام تو ز زبانم نمی رود
شمارهٔ ۲۴۱ — ای دل فغان که آن بت چالاک می رود
شمارهٔ ۲۳۶ — گر جمله شهر صورت و روی نکو بود
شمارهٔ ۲۳۹ — گل خوش بوی که پار از بر یار آمده بود
شمارهٔ ۲۴۰ — مشکل است این که کسی را به کسی دل برود
شمارهٔ ۲۴۴ — هرکه او نام تو گوید دم او نور شود
شمارهٔ ۲۴۸ — بی‌تو دل خسته جان نمی‌خواهد
شمارهٔ ۲۴۶ — هردم از عشق تو حال من دگرگون می‌شود
شمارهٔ ۲۴۳ — از نظرت روی ما ماه منور شود
شمارهٔ ۲۴۷ — عشق هرجا رو نماید کفرها دین می شود
شمارهٔ ۲۵۰ — دلم روی چون تو نگارین خوهد
شمارهٔ ۲۴۹ — دلم بوسه زآن لعل نوشین خوهد
شمارهٔ ۲۴۵ — نام تو گر بر زبان رانم زبانم خوش شود
شمارهٔ ۲۵۴ — در شهر اگر زمانی آن خوش پسر برآید
شمارهٔ ۲۵۵ — ز کویی کآنچنان ماهی برآید
شمارهٔ ۲۵۷ — ازرخت در نظرم باغ وگلستان آید
شمارهٔ ۲۵۶ — سحرگه سوی ما بویی اگر زآن دلستان آید
شمارهٔ ۲۵۱ — هرکرا داد سعادت بلقای تو نوید
شمارهٔ ۲۵۲ — باز دریافتن دوست مرا چون خورشید
شمارهٔ ۲۵۸ — نسیم صبح پنداری ز کوی یار می‌آید
شمارهٔ ۲۵۳ — روز عمرم به زوال آمد و شب نیز رسید
شمارهٔ ۲۶۲ — حدیث عشق در گفتن نیاید
شمارهٔ ۲۶۳ — ای ز یاران گشته غافل از تو خود یاری نیاید
شمارهٔ ۲۶۶ — عقل در کفر و دین سخن گوید
شمارهٔ ۲۶۵ — ای ترا پای بر سر خورشید
شمارهٔ ۲۵۹ — بیا که بی تو مرا کار برنمی آید
شمارهٔ ۲۶۰ — ترا به صحبت ما سر فرو نمی‌آید
شمارهٔ ۲۶۱ — ترا به زمن هم نفس کم نیاید
شمارهٔ ۲۶۴ — ای ترا تعبیه در تنگ شکر مروارید
شمارهٔ ۲۶۸ — شکر اندر پسته پنهان وآب حیوان در شکر
شمارهٔ ۲۶۹ — ای لبت نوشین زمن نیش فراقت دور دار
شمارهٔ ۲۷۳ — بر در تو عاشقان دارند کار
شمارهٔ ۲۷۰ — ای دل از دوست جان دریغ مدار
شمارهٔ ۲۶۷ — دوش در مجلس ما بود ز روی دلبر
شمارهٔ ۲۷۲ — دلا این یک سخن از من نگه دار
شمارهٔ ۲۷۱ — ای صبا لطفی بکن حالم به جانان عرضه دار
شمارهٔ ۲۷۴ — دوش ما را از سعادت بود جانان در کنار
شمارهٔ ۲۷۶ — ای نامه نو رسیده از یار
شمارهٔ ۲۷۵ — سوی صحرا شو دمی ای دوست با ما در بهار
شمارهٔ ۲۸۲ — ای چو شیرین بدهان پسته بگفتارشکر
شمارهٔ ۲۷۷ — تا بکی این جور کشیدن ز یار
شمارهٔ ۲۷۹ — تا چند بر امید روم در سرای یار
شمارهٔ ۲۸۱ — زهی ز خنده شیرینت شرمسار شکر
شمارهٔ ۲۷۸ — چون دل گرفت لشکر سلطان عشق یار
شمارهٔ ۲۸۰ — ایا نموده دهانت زلعل خندان در
شمارهٔ ۲۸۳ — ای غم عشق تو چون می طرب افزای دگر
شمارهٔ ۲۸۵ — ای چو خورشید چشمه‌ای از نور
شمارهٔ ۲۸۶ — چو ماندم (من) زسلطان جهان دور
شمارهٔ ۲۸۴ — خورشید منی بروی پرنور
شمارهٔ ۲۸۷ — ای شکسته لب لعل تو بهای گوهر
شمارهٔ ۲۹۰ — ای دل ارزنده بعشقی منت جان برمگیر
شمارهٔ ۲۸۹ — ای دل وجانم شده سلطان عشقت را سریر
شمارهٔ ۲۸۸ — ای سر طره تو پای دلم را زنجیر
شمارهٔ ۲۹۳ — کبر با اهل محبت ناز با اهل نیاز
شمارهٔ ۲۹۶ — لب گل در تبسم آمد باز
شمارهٔ ۲۹۵ — چو خمر عشق تو خوردم سخن نگیرم باز
شمارهٔ ۲۹۷ — ای رخ خوب تو آفتاب جهان سوز
شمارهٔ ۲۹۸ — دلبرا من از شراب عشق مخمورم هنوز
شمارهٔ ۲۹۱ — ای هما سایه قدم از در من بازمگیر
شمارهٔ ۲۹۲ — مست عشقت به خود نیاید باز
شمارهٔ ۲۹۴ — خمر عشقت خوردم و کردم بمستی کشف راز
شمارهٔ ۳۰۳ — جرعه یی می نخورده از دستش
شمارهٔ ۳۰۱ — ای خواسته زلعل لب آن نگار بوس
شمارهٔ ۳۰۰ — ای ز شیرینی شده دام مگس
شمارهٔ ۳۰۲ — اگرچه راه بسی بود تا من از آتش
شمارهٔ ۳۰۴ — قند خجل می شود از لب چون شکرش
شمارهٔ ۳۰۶ — گرچه جان می دهم از آرزوی دیدارش
شمارهٔ ۳۰۵ — دلارامی که همچون مه بشب بینند دیدارش
شمارهٔ ۲۹۹ — ایا بحسن چو شیرین بملک چون پرویز
شمارهٔ ۳۰۸ — شبی از مجلس مستان برآمد ناله چنگش
شمارهٔ ۳۱۰ — ترکیست یار من که نداند کس از گلش
شمارهٔ ۳۰۹ — ترکی‌ست یار من که نداند کس از گلش
شمارهٔ ۳۱۱ — دلستانی که بجان نیست امان از چشمش
شمارهٔ ۳۱۲ — آنچه ز توست حال من گفت نمی‌توانمش
شمارهٔ ۳۱۴ — آن دلارامی که آرامی نباشد با منش
شمارهٔ ۳۰۷ — دلارامی که حیرانم من از حسن جهانگیرش
شمارهٔ ۳۱۳ — چون برآمد آفتاب از مشرق پیراهنش
شمارهٔ ۳۱۸ — ای بت پسته دهن وقت تو چون نامت خوش
شمارهٔ ۳۱۷ — چون ازآن موسم کز وگرددجهان را وقت خوش
شمارهٔ ۳۲۰ — زهی از زلف تو جان حلقه در گوش
شمارهٔ ۳۲۱ — تا چه معنیست در آن روی جهان آرایش
شمارهٔ ۳۱۹ — زهی از جمال تو گشته جهان خوش
شمارهٔ ۳۱۵ — چو شدبخنده شکر بار پسته دهنش
شمارهٔ ۳۲۲ — منم امروز دور از مشرب خویش
شمارهٔ ۳۱۶ — ای خریداران رویت عاشقان جان فروش
شمارهٔ ۳۲۷ — یار سلطانست ومن در خدمت سلطان خویش
شمارهٔ ۳۲۵ — عشق تو در مخزن جانم نهاد اسرار خویش
شمارهٔ ۳۲۶ — من ز عشق تو رستم از غم خویش
شمارهٔ ۳۲۸ — گر خوش کنم دهان زلب دلستان خویش
شمارهٔ ۳۲۳ — سزد که صبر کنم بر فراق دلبر خویش
شمارهٔ ۳۲۹ — ای ستم کرده همیشه با وفاداران خویش
شمارهٔ ۳۳۰ — ای ز عشقت مهر و مه سرگشته در گردون خویش
شمارهٔ ۳۲۴ — ای مرا نادیده کرده عاشق دیدار خویش
شمارهٔ ۳۳۲ — ای بی خبر زحسن گلستان روی خویش
شمارهٔ ۳۳۵ — دل سقیم شفا یابد از اشارت عشق
شمارهٔ ۳۳۳ — نظر کن روی آن دلبر ببین شمع
شمارهٔ ۳۳۸ — مرا که در تن بی قوتست جانی خشک
شمارهٔ ۳۳۴ — ای ترا هرگز نبوده یاری از یاران دریغ
شمارهٔ ۳۳۶ — گربشنوی که ناله کند دردمند عشق
شمارهٔ ۳۳۷ — دلم ببوسه شکر خواست زآن لب چو عقیق
شمارهٔ ۳۳۱ — یار بر من در فشاند از لؤلوی مکنون خویش
شمارهٔ ۳۴۰ — ای که در باغ جمالست رخ تو چون گل
شمارهٔ ۳۳۹ — ای نرگس تو مست و لب تو شراب رنگ
شمارهٔ ۳۴۱ — مرا از عشق تو دستیست بر دل
شمارهٔ ۳۴۲ — ای سجده کرده پیش جمالت بت چگل
شمارهٔ ۳۴۵ — ایا سلطان عشق تو نشسته برسریر دل
شمارهٔ ۳۴۴ — ایا سلطان عشق تو نشسته بر سریر دل
شمارهٔ ۳۴۳ — ز روی پرده برافگن که خلق را عیدست
شمارهٔ ۳۴۶ — دل نمیرد تا ابد گر عشق باشد جان دل
شمارهٔ ۳۵۳ — در گلستان گرنباشد شاهد رعنای گل
شمارهٔ ۳۵۴ — عاشقان راسوی خود هم خود بود جانان دلیل
شمارهٔ ۳۴۸ — ای آنکه عشق تو دل جانست وجان دل
شمارهٔ ۳۴۹ — ای ز زلفت حلقه یی بر پای دل
شمارهٔ ۳۵۱ — باغ را گرچه به رخ کرد بهشت آیین گل
شمارهٔ ۳۴۷ — دل ز غمت زنده شد ای غم تو جان دل
شمارهٔ ۳۵۲ — چو بیند روی تو ای نازنین گل
شمارهٔ ۳۵۰ — تنی داری بسان خرمن گل
شمارهٔ ۳۶۰ — می سزد گر جان دهم چون دلستانی یافتم
شمارهٔ ۳۶۲ — نگارا گرد کوی تو اگر بسیار می‌گردم
شمارهٔ ۳۵۵ — ما جان فدای آن رخ نیکوش می‌کنیم
شمارهٔ ۳۵۷ — آنی که کس بخوبی تو من ندیده ام
شمارهٔ ۳۵۶ — ای ز رویت پرتوی مرآفرینش را تمام
شمارهٔ ۳۵۹ — گر بدان خوش پسر رسد دستم
شمارهٔ ۳۵۸ — بتی که ازلب او ذوق جان همی یابم
شمارهٔ ۳۶۱ — نه هرچه عشق توبود از درون برون کردم
شمارهٔ ۳۶۸ — چو روی تو گل رنگین ندیدم
شمارهٔ ۳۶۴ — مجلس انس ترا چون محرم راز آمدم
شمارهٔ ۳۶۵ — ای توانگر چو (ن) گدایانت بدر باز آمدم
شمارهٔ ۳۶۹ — عشقم دلیل شد بسوی دوست راه دیدم
شمارهٔ ۳۶۷ — نام تو شنیدم رخ خوب تو ندیدم
شمارهٔ ۳۷۰ — باز بر لوح ضمیر از وصف روی دلبرم
شمارهٔ ۳۶۳ — اگر بر درگه جانان چو سگ بسیار می‌گردم
شمارهٔ ۳۶۶ — نگارا تا ترا دیدم دل اندر کس نمی بندم
شمارهٔ ۳۷۱ — بیک نظر دل خلقی همی برد یارم
شمارهٔ ۳۷۲ — مدتی شد که من از عشق تو سودا دارم
شمارهٔ ۳۷۳ — نگارا با رخ خوبت نه من تنها هوس دارم
شمارهٔ ۳۷۴ — من تحفه از دل می‌کنم نزدیک جانان می‌برم
شمارهٔ ۳۷۶ — تا نقش تو هست در ضمیرم
شمارهٔ ۳۷۸ — اگر شبی ز وصال تو کام برگیرم
شمارهٔ ۳۷۵ — گر کسی را حسد آید که تو را می‌نگرم
شمارهٔ ۳۷۷ — ای غم تو روغن چراغ ضمیرم
شمارهٔ ۳۸۱ — بغیر دوست نداند کسی که من چه کسم
شمارهٔ ۳۸۲ — به روز وصل ز هجران یار می‌ترسم
شمارهٔ ۳۸۴ — آنجا که جای دوست بود من نمی رسم
شمارهٔ ۳۸۰ — از عشق دل افروزم چون شمع همی سوزم
شمارهٔ ۳۸۵ — ای برده آب روی من ازعشق تو درآتشم
شمارهٔ ۳۷۹ — چو برقع ز رخ برگشایی بمیرم
شمارهٔ ۳۸۳ — ای سعادت مددی کن که بدان یار رسم
شمارهٔ ۳۸۶ — ای برده رویت آب مه ازمهر تو درآتشم
شمارهٔ ۳۸۷ — جانست وتن در آتش عشق ودرآب چشم
شمارهٔ ۳۸۸ — ای منور بروی تو هر چشم
شمارهٔ ۳۹۰ — ای عارض و خط تو شده صبح و شام چشم
شمارهٔ ۳۹۲ — گر عیب کنی که زار می نالم
شمارهٔ ۳۸۹ — شب نیست که خون نبارم از چشم
شمارهٔ ۳۹۱ — آن توانگر بمعالی که منش درویشم
شمارهٔ ۳۹۴ — ای گنج غم نهاده بویرانه دلم
شمارهٔ ۳۹۳ — عشق تو زیر و زبر دارد دلم
شمارهٔ ۳۹۹ — بی تو بحال عجب همی گذرانم
شمارهٔ ۴۰۰ — مرا که روی (تو) باید بگلستان چه کنم
شمارهٔ ۴۰۱ — بمهر و مه نگرم بی تو هر زمان چه کنم
شمارهٔ ۴۰۲ — بندهٔ عشقِ توام زآن پادشایی می‌کنم
شمارهٔ ۳۹۵ — گر دست دوست وار در آری بگردنم
شمارهٔ ۳۹۸ — گر از ره تو بود خاک را گهر دانم
شمارهٔ ۳۹۷ — گر دست رسد روزی در پات سرافشانم
شمارهٔ ۳۹۶ — ای دوست‌تر از جانم زین بیش مرنجانم
شمارهٔ ۴۰۹ — ای گشته نهان از من پیدات همی جویم
شمارهٔ ۴۱۰ — غنچه چون کرد تبسم سوی صحرا نرویم
شمارهٔ ۴۰۷ — درعشق دوست ازسر جان نیز بگذریم
شمارهٔ ۴۰۴ — بکوش تا بنشینیم یک نفس با هم
شمارهٔ ۴۰۵ — روز نوروزست وبوی گل همی آرد نسیم
شمارهٔ ۴۰۳ — مرا گر دولتی باشد که روزی با تو بنشینم
شمارهٔ ۴۰۶ — ما دل برای دوست ز جان برگرفته ایم
شمارهٔ ۴۰۸ — ما گدای در جانان نه برای نانیم
شمارهٔ ۴۱۸ — من از خدای جهان عمر می‌خواهم چندان
شمارهٔ ۴۱۶ — ای از خمار چشم تو آشوب در جهان
شمارهٔ ۴۱۷ — ایا عشقت گرفته عالم جان
شمارهٔ ۴۱۲ — ای باغ نیکویی گل روی تو را چمن
شمارهٔ ۴۱۴ — بخت من از تست شور ای بت شیرین دهن
شمارهٔ ۴۱۵ — ای از چو تو شیرین لبی صد شور در هر انجمن
شمارهٔ ۴۱۱ — آن دوست که ما ازآن اوییم
شمارهٔ ۴۱۳ — ای چشم من از رخ تو روشن
شمارهٔ ۴۲۶ — ای شاه حسنت را مدد از کبریای خویشتن
شمارهٔ ۴۲۵ — ای مرغ صبح بشکن ناقوس پاسبانان
شمارهٔ ۴۲۰ — ای گلستان شکفته بنسیم وباران
شمارهٔ ۴۲۲ — ای کوی تو ز رویت بازار گل فروشان
شمارهٔ ۴۱۹ — ای غمت هم‌نشین بیداران
شمارهٔ ۴۲۳ — خوبان رعیت اند وتویی پادشاهشان
شمارهٔ ۴۲۴ — دلهای عاشقان تو مشتی شکسته اند
شمارهٔ ۴۲۱ — از لطف وحسن یارم در جمع گل عذاران
شمارهٔ ۴۳۲ — ای لبت را خواص جان دادن
شمارهٔ ۴۳۴ — در شهر بحسن تو رویی نتوان دیدن
شمارهٔ ۴۳۳ — با سر زلف تو صعبست مسلمان بودن
شمارهٔ ۴۲۷ — چو سعدی سیف فرغانی حدیث عشق با هرکس
شمارهٔ ۴۲۸ — هرگز گلی اندر جهان بی خار نتوان یافتن
شمارهٔ ۴۲۹ — طریق عشق جانان چیست در دریای خون رفتن
شمارهٔ ۴۳۰ — ما فتنه بر توایم و تویی فتنه بر سخن
شمارهٔ ۴۳۱ — ای شده لعل لب تو شکرافشان در سخن
شمارهٔ ۴۳۸ — بگشای لب شیرین بازار شکر بشکن
شمارهٔ ۴۳۹ — ای دل ار جانان خوهی جان ترک کن
شمارهٔ ۴۴۰ — عشق را حمل بر مجاز مکن
شمارهٔ ۴۴۲ — مرد محنت نیستی با عشق دمسازی مکن
شمارهٔ ۴۴۱ — ای پسر گر عاشقی دعوی ما ومن مکن
شمارهٔ ۴۳۶ — ای گشته طالع ازرخ تو آفتاب حسن
شمارهٔ ۴۳۵ — همچون تو دلبری را از بی دلان بریدن
شمارهٔ ۴۳۷ — ای ایمن آفتاب رخت از زوال حسن
شمارهٔ ۴۴۳ — بپوش آن رخ و دلربایی مکن
شمارهٔ ۴۴۴ — بخت و اقبال خوهی خدمت درویشان کن
شمارهٔ ۴۴۶ — ای دل ای دل مهرآن مه ورز وایمان تازه کن
شمارهٔ ۴۴۹ — ای لب لعلت شکرستان من
شمارهٔ ۴۴۷ — همه جان و دلست دلبر من
شمارهٔ ۴۴۸ — الا ای بچهره گلستان من
شمارهٔ ۴۵۰ — ترا اگر چه فراغت بود ز یاری من
شمارهٔ ۴۴۵ — ای شکرلب نظری سوی من مسکین کن
شمارهٔ ۴۵۴ — از تو تا کی حال ما باشد چنین
شمارهٔ ۴۵۵ — برنگ خود نیم زآن رو وزآن مو
شمارهٔ ۴۵۱ — کجایی ای سر کوی تو از جهان بیرون
شمارهٔ ۴۵۷ — مرا کرد بیچاره در کار او
شمارهٔ ۴۵۸ — مرغ دلم صید کرد غمزهٔ چون تیر او
شمارهٔ ۴۵۳ — ای جمال تو رشک حورالعین
شمارهٔ ۴۵۲ — ایا چو فصل بهار از رخت جهان را زین
شمارهٔ ۴۵۶ — من چو از جان شده ام عاشق آن روی نکو
شمارهٔ ۴۵۹ — چو هیچ می نکنی التفات با ما تو
شمارهٔ ۴۶۰ — کسی کو عشق بازد با رخ تو
شمارهٔ ۴۶۲ — اَیا گرفته مه و آفتاب نور از تو
شمارهٔ ۴۶۱ — عاشقم بر تو و بر صورت جان پرور تو
شمارهٔ ۴۶۵ — ای مشک و عنبر شمه یی از بوی تو
شمارهٔ ۴۶۶ — شرم دارد آفتاب ازروی تو
شمارهٔ ۴۶۳ — ای فغان بی دلان از چشم شوخ شنگ تو
شمارهٔ ۴۶۴ — خط نورست بر آن تخته پیشانی تو
شمارهٔ ۴۷۳ — ای که اندر چشم مستت فتنه دارد خوابگاه
شمارهٔ ۴۶۸ — ای ز ماه و مهر برده گوی دعوی روی تو
شمارهٔ ۴۶۹ — بیناست چشم جان من از دیدن آن ماه رو
شمارهٔ ۴۷۱ — ای صبا قصه عشاق بر یار بگو
شمارهٔ ۴۷۲ — ای بگرد خرمن تو خوشه چین خورشید و ماه
شمارهٔ ۴۷۰ — دلا با عشق کن پیمان و می رو
شمارهٔ ۴۷۴ — ای مهر و مه رعیت و روی تو پادشاه
شمارهٔ ۴۶۷ — ای زمان همچون مکان گشته حجاب روی تو
شمارهٔ ۴۷۵ — ای رقعه حسن را رخت شاه
شمارهٔ ۴۷۹ — ای زمعنی مر ترا صورت چو جان آراسته
شمارهٔ ۴۷۶ — چه دلبری که رخ تست در گلستان ماه
شمارهٔ ۴۷۷ — ای بزیر زلف تو سایه نشین خورشید و ماه
شمارهٔ ۴۷۸ — ای لطف تو بسی مرا کار ساخته
شمارهٔ ۴۸۱ — بگشادی رو که رنگی بستست بر رخ تو
شمارهٔ ۴۸۲ — ای پسته دهانت نرخ شکر شکسته
شمارهٔ ۴۸۰ — ای زروی خوب تو پشت زمین آراسته
شمارهٔ ۴۸۷ — ای در سخن دهانت تنگ شکر گشاده
شمارهٔ ۴۸۹ — ایا رخت زگریبان قمر برآورده
شمارهٔ ۴۸۸ — ای در لب لعل تو شکر تعبیه کرده
شمارهٔ ۴۹۰ — ای ازلب تو مجلس ما پر شکر شده
شمارهٔ ۴۸۳ — ای همچو من بسی را عشق تو زار کشته
شمارهٔ ۴۸۵ — بدیدم بر در یار ایستاده
شمارهٔ ۴۸۴ — زهی صیت حسن تو عالم گرفته
شمارهٔ ۴۸۶ — مرا زعشق تو باریست بر دل افتاده
شمارهٔ ۴۹۴ — شکر لبی که مرا جان دهد بهر خنده
شمارهٔ ۴۹۶ — تو می روی و مرا نقش تست در دیده
شمارهٔ ۴۹۷ — ای نکو رو مشو از اهل نظر پوشیده
شمارهٔ ۴۹۵ — خداوندا نگارم را بمن ده
شمارهٔ ۴۹۱ — نبات خطت گرد لب رسته چیست
شمارهٔ ۴۹۸ — ای چو جان صورت خود را ز نظر پوشیده
شمارهٔ ۴۹۳ — تویی از اهل معنی بازمانده
شمارهٔ ۴۹۲ — ای خرد با عشق تو تنگ آمده
شمارهٔ ۵۰۰ — ای پیشِ تو ماه آسمان خیره
شمارهٔ ۵۰۲ — تا نمودی روی و دیدم گرد چشمت آن مژه
شمارهٔ ۵۰۱ — ای دل تنگ مرا از غم تو جان تازه
شمارهٔ ۵۰۳ — از پسته تنگ خود آن یار شکر بوسه
شمارهٔ ۴۹۹ — ای بنور رخ تو روی قمر پوشیده
شمارهٔ ۵۰۵ — چو نیست غیر تو کس آفتاب با سایه
شمارهٔ ۵۰۶ — ای عشق تو داده روح را می
شمارهٔ ۵۰۴ — چو کرد زلف تو پیرامن قمر حلقه
شمارهٔ ۵۰۷ — به خود نظر کن اگر می‌خوهی که جان بینی
شمارهٔ ۵۰۸ — تا بعقل ورای خود در راه تو ننهیم پای
شمارهٔ ۵۰۹ — ایا خلاصه خوبان کراست درهمه دنیی
شمارهٔ ۵۱۰ — ای توانگر درِ خود بر من مسکین بگشای
شمارهٔ ۵۱۳ — ای سازگار با همه با من نساختی
شمارهٔ ۵۱۴ — ای در سر من از لب میگون تو مستی
شمارهٔ ۵۱۱ — ای به کویت عاشقان را نور رویت رهنمای
شمارهٔ ۵۱۲ — دوست جز دل نمی پذیرد جای
شمارهٔ ۵۱۵ — ای همه هستی مبر در خود گمان نیستی
شمارهٔ ۵۱۸ — ای رفته دور از برما چون نیامدی
شمارهٔ ۵۲۱ — عشق اسلامست و دیگر کافری
شمارهٔ ۵۲۲ — بکرشمه اگر از عاشق خود جان ببری
شمارهٔ ۵۱۶ — ای که با من مهربان صد کینه در دل داشتی
شمارهٔ ۵۱۹ — بچشم مست خود آن را که کرده ای نظری
شمارهٔ ۵۱۷ — دلستانا از جهان رسم وفا برداشتی
شمارهٔ ۵۲۰ — ای رخ تو شاه ملک دلبری
شمارهٔ ۵۲۶ — تویی سلطانِ مُلکِ حُسن و چون من صد گدا داری
شمارهٔ ۵۲۹ — تویی که عارض رخسار دلستان داری
شمارهٔ ۵۲۷ — مرا گفت دل چون چنین یار داری
شمارهٔ ۵۳۰ — از آن شکر که تو در پسته دهان داری
شمارهٔ ۵۲۵ — ز بار عشق توام طالب سبکساری
شمارهٔ ۵۲۸ — ای که از سیم خام تن داری
شمارهٔ ۵۲۳ — ای بلبل جانم (را) از روی تو گلزاری
شمارهٔ ۵۲۴ — ای زآفتاب رویت مه برده شرمساری
شمارهٔ ۵۳۷ — بهار آمد و گویی که باد نوروزی
شمارهٔ ۵۳۳ — دلبرا حسن رخت می ندهد دستوری
شمارهٔ ۵۳۲ — جانا به یک کرشمه دل و جان همی بری
شمارهٔ ۵۳۴ — دلبرا حسن رخت می ندهد دستوری
شمارهٔ ۵۳۵ — ای جهان ازتو مزین چو بهشت از حوری
شمارهٔ ۵۳۸ — اگر فراق تو زین سان اثر کند روزی
شمارهٔ ۵۳۶ — اگر چو خسرو و خاقان سزای تاج و سریری
شمارهٔ ۵۳۱ — روی پنهان کن که آرام دل از من می‌بری
شمارهٔ ۵۴۳ — عاشقم زنده‌دلی را که تو جانش باشی
شمارهٔ ۵۴۴ — ای دوست بی تو ما را اندر جهان چه خوشی
شمارهٔ ۵۴۵ — ای غم عشق تو برده ز دل ما تنگی
شمارهٔ ۵۳۹ — هم دلبر من با من دلدار شود روزی
شمارهٔ ۵۴۰ — چو شود کز سر جرمم به کرم برخیزی
شمارهٔ ۵۴۱ — هرکس از عشق می زند نفسی
شمارهٔ ۵۴۶ — مباد دل ز هوای تو یک زمان خالی
شمارهٔ ۵۴۲ — ای آنکه حسن صورت تو نیست در کسی
شمارهٔ ۵۵۴ — ای چون تو نبوده گل در هیچ گلستانی
شمارهٔ ۵۴۷ — ایا بدور تو از مثل تو جهان خالی
شمارهٔ ۵۴۹ — ماه سعادتم را باشد شب تمامی
شمارهٔ ۵۴۸ — در حضرت تو کآنجاسلطان کند غلامی
شمارهٔ ۵۵۱ — ای (که) تو جان جهانی و جهان جانی
شمارهٔ ۵۵۲ — در تن زنده یکی مرده بود زندانی
شمارهٔ ۵۵۰ — دی مرا گفت آن مه ختنی
شمارهٔ ۵۵۳ — کیست درین دور پیر اهل معانی
شمارهٔ ۵۵۷ — درتو، زهی صورت تو گنج معانی،
شمارهٔ ۵۵۹ — زمهر روی توای سرو ماه پیشانی
شمارهٔ ۵۶۰ — چنین که تو سمری ای پسر بشیرینی
شمارهٔ ۵۶۲ — ای گرفته زحدیث تو جهان شیرینی
شمارهٔ ۵۶۱ — ای لب لعل ترا بنده بجان شیرینی
شمارهٔ ۵۵۶ — تعالی الله چه روی است آن به نزهت چون گلستانی
شمارهٔ ۵۵۸ — ایا بحسن رخت را لوای سلطانی
شمارهٔ ۵۵۵ — ایا بحسن رخت را لوای سلطانی
شمارهٔ ۵۶۶ — زاندیشه تو که هست جان در وی
شمارهٔ ۵۶۸ — نگاری کز رخ چون مه کند بر نیکوان شاهی
شمارهٔ ۵۶۷ — چو دست و روی بشویی ودر نماز شوی
شمارهٔ ۵۶۳ — به حال خود چو نظر کردم از تو می‌پرسم
شمارهٔ ۵۶۹ — مرا باز اتفاق افتاد عشق سرو بالایی
شمارهٔ ۵۶۴ — دی بامداد آن صنم آفتاب‌روی
شمارهٔ ۵۶۵ — ای نو عروس حسن ترا آفتاب روی
شمارهٔ ۵۷۰ — اگر خورشید و مه نبود برین گردون مینایی
شمارهٔ ۵۷۲ — الا ای شمع دل را روشنایی
شمارهٔ ۵۷۴ — دل در غم چون تو بی وفایی
شمارهٔ ۵۷۳ — ای شده حسن ترا پیشه جهان آرایی
شمارهٔ ۵۷۱ — زهی خورشید را داده رخ تو حسن و زیبایی
شمارهٔ ۵۷۶ — در گلشن حسن چون تو کس نیست
شمارهٔ ۵۷۵ — تو قبله دل و جانی چو روی بنمایی
شمارهٔ ۵۷۸ — عشق تو دردست و درمانش تویی
شمارهٔ ۵۷۷ — ز دلبران همه شهر دل پذیر تویی
شمارهٔ ۵۸۰ — این اتفاق طرفه بین کاندر فتد
شمارهٔ ۵۸۲ — ای جان من ز جوهر عشقت خزینه‌ای
شمارهٔ ۵۷۹ — آن روی نگر بدان نکویی
شمارهٔ ۵۸۱ — گر خوش کند لب تو دهانم به بوسه‌ای