شمارهٔ ۲۲۱ سیف فرغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی درد فراق و longing (دلتنگی) از معشوق است. شاعر از خداوند می‌خواهد که دردش را درمان کند، چرا که تنها وصل معشوق می‌تواند آرامش‌بخش باشد. او به این نکته اشاره می‌کند که هیچ‌کس جز خدا نمی‌تواند حاجت او را برآورده کند و این وصال برای او بسیار ارزشمند است. او نکته‌ای را مطرح می‌کند که اگرچه دل دادن به معشوق اشتباهی بزرگ است، اما برای وفا و حتی جفا از جانب معشوق آماده است. در پایان، شاعر از حسرت بر جدایی و از دست دادن معشوق می‌گوید و می‌پرسد که پس از رفتن معشوق، چه بر سر داستان عشقش خواهد آمد.