شمارهٔ ۲۲۲ سیف فرغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر longing و آرزوی شاعر برای دستیابی به یک معشوق است که بتواند غم‌ها و دل‌تنگی‌هایش را برطرف کند. شاعر می‌گوید که اگر تقدیر به او کمک کند، تنها یاری که در زندگی خود می‌خواهد، همین معشوق است. او به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که وجود او مانند نوری در تاریکی است و بدون او، زندگی کسل‌کننده و پر از درد است. در نهایت، شاعر این احساس را بیان می‌کند که اگرچه معشوقش زندگی‌بخش است، بدون حضور او حتی زیبایی‌های دنیا نیز به نوعی دردآور و خالی به نظر می‌رسد.