شمارهٔ ۲۵۵ سیف فرغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و جذبه محبوبش اشاره می‌کند. او از حالتی می‌گوید که از هر سو ناله و آه به خاطر عشقش برمی‌خیزد و در درگاه عشق محبوب، او خود را گدایی می‌بیند که امید دارد روزی از لطف او بهره‌مند شود. شاعر بر این نکته تأکید دارد که به دنبال محبوبش همواره بیدار و هوشیار است و هیچ وقت لحظه‌ای را برای دیدارش از دست نمی‌دهد. او همچنین به معاناتی چون دلتنگی و ترس از ناگهانی به بیرون آمدن دردهای درونی‌اش اشاره دارد و می‌گوید تنها به خاطر عشق محبوبش به این دردها و حسرت‌ها مبتلاست. شاعر در پایان بیان می‌کند که تنها عشق راستین او را راضی می‌کند و هیچ چیز دیگری برایش اهمیت ندارد.